بریده‌هایی از کتاب شکلات فروشی مرموز

به زبان آوردن احساساتی که هرگز با کسی در میان گذاشته نشده است، احتمالاً کار بسیار دشواری برای مشتریان این مغازه بوده و هست.

شاید از دید دیگران یه عشق زودگذر و کودکانه باشه ولی فقط منم که می‌دونم اون آدم چقدر برام عزیزه و چقدر دوستش دارم.

بعضی وقتا هم آرزو می‌کنم که با یه آدم خوب بره توی رابطه... ولی بازم بارها و بارها به این فکر می‌کنم که کاش اون آدم من باشم...

و در گذر زمان، نگاه من تنها روی تو متوقف شده بود.

همیشه نیمی از من منتظر شنیدن داستانی تازه و نیم دیگر، درگیر این است که باید چه حرف‌هایی بزند.

توی این دنیا هیچ چیزی به اندازهٔ فقر، عطسه و عشق تابلو نیست! من بارها به صورت غیرمستقیم بهش نشون دادم که دوستش دارم ولی اون طوری رفتار می‌کرد که انگار هیچ چیز خاصی نیست

مگه نمی‌گفتن عشق یه چیز زیبا و قشنگه؟ چرا عشق یک‌طرفه اینقدر افتضاحه؟ خودِ اون کسی که یکی رو یک‌طرفه دوست داره هم کلافه‌ست، خیلی بدبخته! همهٔ کارا رو خودش تنها انجام میده؛ خودش تنها عاشق می‌شه، تنهایی قلبش از شوق می‌لرزه، تنها از درون می‌جوشه و تنهایی هم تمومش می‌کنه... واقعا آدم نمی‌فهمه که همهٔ اینا چیه.

وقتی کم‌کم حرف‌هایی رو که ته دلت مونده بودن به زبون میاری، یه دفعه می‌بینی که اون حس عاشقانه داره خودش رو نشون میده... با خودت میگی به خاطر این دوسش داشتم یا چون اونطوری بود برام خاص بود.

«این یعنی اینکه، بدون اینکه حتی شروعش کرده باشید از عشق می‌ترسید، درباره‌ش قضاوت می‌کنید و تسلیم می‌شید. هنوز که شروع نشده، از چی می‌ترسید؟ واقعاً فکر می‌کنید چون از عشق قبلی آسیب دیدید، توی عشق بعدی هم همونطور آسیب می‌بینید؟ می‌دونید که این یه توهمه؟»

اما در دلمان یک فکر وجود دارد فکر کسی که دوستش داریم. و گاهی به یک سو نگاه می‌کنیم اما در دلمان افکار مختلفی وجود دارد فکری به اسم "تو"

نه... در واقع من به جستجویش رفتم...

می‌گن در اصل، عشق یک‌طرفه یه چیز رقت‌انگیز و حقیرانه‌ست.

حتی اگه اشک‌های زیادی بریزی، بازم می‌تونی از پسش بربیای و قوی بمونی.

«چون همیشه همینجوریه! کسی که من دوسش دارم، هیچ‌وقت منو دوست نداره.»

همش به خاطر اینه که من آدم بدی‌ام.

بعضی از آدما از احساسات یک‌طرفه خوششون میاد؛ من اصلاً اینجور آدما رو درک نمی‌کنم! این حس فقط منو عذاب میده؛ الان دیگه دلم می‌خواد تمومش کنم. به خاطر همین به اینجا اومدم تا همه‌چیو بگم.

من به آسمانِ گرفته معنا می‌بخشم به بارش نرمِ برف معنا می‌بخشم به رفتارهای بی‌معنا و عجیب تو معنا می‌بخشم.

انگار اون افرادی که من می‌خواستم توی یه مکانی پیداشون کنم قبل از اینکه من بهشون برسم یکی دیگه از اونا خوششون اومده، انگار، تمام تلاشم بی‌فایده بوده، هییی...

«آخه چشم همه، دنبال چیزای خوبه! به نظرم شما فقط چیزایی رو دوست دارید که واقعاً خوبن. اینکه می‌تونین آدم‌های خوب رو بشناسید، خودش یه تواناییه، مگه نه؟»

می‌گن به اندازه‌ای که از عشق آسیب می‌بینی همون‌قدر هم آسیب می‌زنی.

گاهی به دو سوی متفاوت نگاه می‌کنیم ‫اما در دلمان یک فکر وجود دارد ‫فکر کسی که دوستش داریم. ‫و گاهی به یک سو نگاه می‌کنیم اما ‫در دلمان افکار مختلفی وجود دارد ‫فکری به اسم "تو"

واقعیت این است که هیچ جواب قطعی‌ای وجود ندارد!

«همیشه همینجوریه، وقتی آدم یکیو دوست داشته باشه دربارهٔ سلیقه‌ش کنجکاو می‌شه و دوست داره ازش تقلید کنه... یه چیزی مثل این که "منم دوست دارم چیزی که اون دوست داره رو دوست داشته باشم."»

گویا دچار اختلال دوقطبی شده‌ام. به خاطر او، حالم میان غم و شادی در تردد است. آیا او در این لحظه مرا دوست دارد یا دوست ندارد؟ امیدوارم مرا دوست داشته باشد، حتی در همین لحظه.

انگار اون دلش نمی‌خواد توی جایی که من هستم باشه، انگار افکار و احساساتمون شبیه هم نیست. اینجوری دلسرد و ناامید می‌شدم.