کتاب شکلات فروشی مرموز

بعضی وقتا هم آرزو می‌کنم که با یه آدم خوب بره توی رابطه... ولی بازم بارها و بارها به این فکر می‌کنم که کاش اون آدم من باشم...

شاید از دید دیگران یه عشق زودگذر و کودکانه باشه ولی فقط منم که می‌دونم اون آدم چقدر برام عزیزه و چقدر دوستش دارم.

مگه نمی‌گفتن عشق یه چیز زیبا و قشنگه؟ چرا عشق یک‌طرفه اینقدر افتضاحه؟ خودِ اون کسی که یکی رو یک‌طرفه دوست داره هم کلافه‌ست، خیلی بدبخته! همهٔ کارا رو خودش تنها انجام میده؛ خودش تنها عاشق می‌شه، تنهایی قلبش از شوق می‌لرزه، تنها از درون می‌جوشه و تنهایی هم تمومش می‌کنه... واقعا آدم نمی‌فهمه که همهٔ اینا چیه.

به زبان آوردن احساساتی که هرگز با کسی در میان گذاشته نشده است، احتمالاً کار بسیار دشواری برای مشتریان این مغازه بوده و هست.

و در گذر زمان، نگاه من تنها روی تو متوقف شده بود.

همیشه نیمی از من منتظر شنیدن داستانی تازه و نیم دیگر، درگیر این است که باید چه حرف‌هایی بزند.

توی این دنیا هیچ چیزی به اندازهٔ فقر، عطسه و عشق تابلو نیست! من بارها به صورت غیرمستقیم بهش نشون دادم که دوستش دارم ولی اون طوری رفتار می‌کرد که انگار هیچ چیز خاصی نیست

وقتی کم‌کم حرف‌هایی رو که ته دلت مونده بودن به زبون میاری، یه دفعه می‌بینی که اون حس عاشقانه داره خودش رو نشون میده... با خودت میگی به خاطر این دوسش داشتم یا چون اونطوری بود برام خاص بود.

«این یعنی اینکه، بدون اینکه حتی شروعش کرده باشید از عشق می‌ترسید، درباره‌ش قضاوت می‌کنید و تسلیم می‌شید. هنوز که شروع نشده، از چی می‌ترسید؟ واقعاً فکر می‌کنید چون از عشق قبلی آسیب دیدید، توی عشق بعدی هم همونطور آسیب می‌بینید؟ می‌دونید که این یه توهمه؟»

اما در دلمان یک فکر وجود دارد فکر کسی که دوستش داریم. و گاهی به یک سو نگاه می‌کنیم اما در دلمان افکار مختلفی وجود دارد فکری به اسم "تو"

نه... در واقع من به جستجویش رفتم...

می‌گن در اصل، عشق یک‌طرفه یه چیز رقت‌انگیز و حقیرانه‌ست.

حتی اگه اشک‌های زیادی بریزی، بازم می‌تونی از پسش بربیای و قوی بمونی.

«چون همیشه همینجوریه! کسی که من دوسش دارم، هیچ‌وقت منو دوست نداره.»

همش به خاطر اینه که من آدم بدی‌ام.

بعضی از آدما از احساسات یک‌طرفه خوششون میاد؛ من اصلاً اینجور آدما رو درک نمی‌کنم! این حس فقط منو عذاب میده؛ الان دیگه دلم می‌خواد تمومش کنم. به خاطر همین به اینجا اومدم تا همه‌چیو بگم.

من به آسمانِ گرفته معنا می‌بخشم به بارش نرمِ برف معنا می‌بخشم به رفتارهای بی‌معنا و عجیب تو معنا می‌بخشم.

انگار اون افرادی که من می‌خواستم توی یه مکانی پیداشون کنم قبل از اینکه من بهشون برسم یکی دیگه از اونا خوششون اومده، انگار، تمام تلاشم بی‌فایده بوده، هییی...»

من نه تنها تمام زمانی را که با او گذراندم دوست داشتم، بلکه ما دو نفر را، در همان لحظات سپری‌شده، دوست داشتم.

انگار اون افرادی که من می‌خواستم توی یه مکانی پیداشون کنم قبل از اینکه من بهشون برسم یکی دیگه از اونا خوششون اومده، انگار، تمام تلاشم بی‌فایده بوده، هییی...

می‌گن به اندازه‌ای که از عشق آسیب می‌بینی همون‌قدر هم آسیب می‌زنی.

«پایان عشق، آخرین عشق، اولین عشق، عشق یک‌طرفه... اینکه همهٔ این احساسات فقط مال یک نفر باشه، سخت نیست؟»

«تا حالا بدون فکر به گذشته و آینده عاشق شدین؟ آخه ما انسان‌ها همیشه بی‌پروا عاشق می‌شیم. من فکر می‌کنم توی عشق هیچ برنامه‌ریزی و منطقی وجود نداره...

مگه توی دنیا، چیزی زیباتر از اینکه کسی رو از ته دل دوست داشته باشی، وجود داره؟

چرا اصلاً با آدمی که می‌تونه اینقدر راحت ازش جدا بشه توی رابطه رفته؟

توی این دنیا هیچ چیزی به اندازهٔ فقر، عطسه و عشق تابلو نیست!

«آخه چشم همه، دنبال چیزای خوبه! به نظرم شما فقط چیزایی رو دوست دارید که واقعاً خوبن. اینکه می‌تونین آدم‌های خوب رو بشناسید، خودش یه تواناییه، مگه نه؟»

«همیشه همینجوریه، وقتی آدم یکیو دوست داشته باشه دربارهٔ سلیقه‌ش کنجکاو می‌شه و دوست داره ازش تقلید کنه... یه چیزی مثل این که "منم دوست دارم چیزی که اون دوست داره رو دوست داشته باشم."»

گویا دچار اختلال دوقطبی شده‌ام. به خاطر او، حالم میان غم و شادی در تردد است. آیا او در این لحظه مرا دوست دارد یا دوست ندارد؟ امیدوارم مرا دوست داشته باشد، حتی در همین لحظه.

نزدیک بود تلفن همراهم از دستم بیفتد. در حالی که سعی می‌کردم قلب مضطربم را آرام کنم، به او پیام دادم.