کتاب دل آگاهی

به دو شیوه می‌توان زندگی کرد: نخست، به گونه‌ای که گویی هرگز معجزه‌ای رخ نمی‌دهد. دوم، به گونه‌ای که گویی همه‌چیز معجزه است. آلبرت آینشتاین

گاهی روی یک صندلی راحت بنشین و با خود گفت‌وگو کن. برای مثال، می‌توانی خودت را فردی دیگر تلقی کنی و به او بگویی: «تو دچار گرفتگی و قبض شده‌ای. بسیاری از آدم‌ها دچار گرفتگی و قبض‌اند. این حالت تو ناشی از شوک‌ها و سرخوردگی‌های گذشته‌ی توست. همین‌هاست که آدم را سرد و زمخت می‌کند. با چسبیدن به گذشته‌ها، ناخودآگاه، معنا و هویتی دروغین برای خود می‌سازی. این، شیوه‌ی تفکر کهنه است و دیگر نیازی به چنین شیوه‌ای نیست. تو غمگین نیستی. تو محروم از محبت نیستی. تو نادیده گرفته نشده‌ای. تو سرشار از منفی‌بافی نیستی. تو آن‌قدر عقب‌افتاده نیستی که توسط رفتار کورِ دیگران مطرود شوی. حالا دیگر وقت آن رسیده که یک‌بار و برای همیشه، از تظاهر به این که ترسِ دیگران، جهل دیگران، و رفتار بد آن‌ها تو را جریحه‌دار کرده است، دست برداری. در زندگی بشری، از این ترس‌ها و نادانی‌ها و بدی‌ها زیاد بوده است و زیاد خواهد بود. پاره‌ای از ذهن، دوست دارد در تاریکی بماند. همان پاره است که به این شوک‌ها و ضربه‌ها چنگ می‌زند و به آن‌ها سفت می‌چسبد تا آن هویتِ کوچولوی خود را حفظ کند. آخرین نشانه‌های این چنگ‌زدن‌ها و سفت چسبیدن‌ها نیز باید محو شوند. دیگر نباید از این که تو آدمی آسیب‌دیده و زخمی و جریحه‌دار هستی، هویت کسب کنی.

مَا کذَبَ الفُؤادُ مَا رأَی. دل، آنچه را دید گفت. دل هرگز دروغ نگفت. سوره‌ی مبارکه‌ی نجم، آیه‌ی شریفه‌ی ۱۱.

به یاد داشته باش: همه‌چیز دلچسب است، اگر تو به آن‌ها دل بدهی.

بنویس تا توان دل‌آگاهی خویش را فعال کنی

ماهاتما گاندی می‌گفت: «پرسشی دشوار: حقیقت کدام است؟ اما من، برای خود، پاسخ این پرسش را یافته‌ام: آنچه صدای درونم به من می‌گوید.»

گذشته را رها کن؛ این را که چه بوده‌ای و چه کرده‌ای. این که چه اتفاقاتی برای تو افتاده است، چندان اهمیتی ندارد. خاطره‌ها را در شطِ حضور حضرت حق رها کن تا بروند. لازم نیست به آن‌ها بچسبی و چیزی را به یاد بیاوری. دل‌آسوده و فارغ‌البال باش. تو می‌دانی آنچه را که لازم است بدانی. نگه داشتن یک تاریخ شخصی، انرژی زیادی می‌برد. بگذار حبابِ این تاریخ شخصی بترکد. خود را نوزادی فرض کن که تازه به دنیا آمده است. اکنون، تو تازه هستی. نگاه تو تازه است. اکنون، نگاهِ تو به تو می‌آموزد.

تاکنون هیچ آدم بدبینی نتوانسته است رازهای ستارگان را کشف کند، به سرزمینی ناشناخته گام بگذارد و یا چشم‌اندازی تازه را در برابر دیدگان بشر بگشاید. هلن کلر

کسی که فقط با منطق و عقل خویش می‌بیند، چیز قابل توجهی نمی‌بیند و هرگز دچار شگفتی و حیرت نمی‌شود. برای چنین آدمی، هیچ چیز شگفت‌انگیز نیست، همه‌چیز عادی‌ست. به کله‌ی چنین آدمی، فکرهای بزرگ خطور نمی‌کند. چنین آدمی، هرگز خطر نمی‌کند. او خود را در صندوقی کوچک زندانی کرده است. آلبرت آینشتاین

گوته می‌گفت: «به دل خود اعتمادکن. آنگاه، چگونه زیستن را خواهی آموخت.»

افلاطون می‌گوید: «عاشقِ دانایی، هرگز در سطح ظواهر امور متوقف نمی‌شود. او از ظواهر عبور می‌کند و به ژرفاها می‌رود. در ژرفاهاست که او با حقیقت دیدار می‌کند.»

امام علی (ع) می‌فرمایند: «أتَزعَم أنّک جِرم صَغیر؛ و فیک إنطوی العالمُ الاَکبر؟» ای انسان! آیا تو می‌پنداری همین کالبد و ذهن و نقشِ کوچک هستی؛ در حالی که جهانِ بزرگ در تو تعبیه شده است؟

آیا چنان پنداشتید که ما شما را به باطل آفریدیم و به سوی ما بازگشت نخواهید کرد؟

با دل‌آگاهی، ما خواهیم دانست آنچه را لازم است بدانیم، درست زمانی که به دانستنِ آن نیاز داریم.

. اگر افسرده هستی، باید بدانی که هنوز از فکرها و مفاهیم و الگوهای کهنه رهایی نیافته‌ای،

دل‌آگاهانه زیستن هنر است مادر بت‌ها، بتِ نَفس شماست زانکه آن بت مار و این بت اژدهاست بت شکستن سهل باشد، نیک سهل سهل دیدن نَفس را جهل است جهل

اگر نگاه و احساس تو از زنگارها پاک باشد، در دانه، درخت می‌بینی؛ در قطره، دریا؛ در لحظه، جاودانگی را. تمامی پدیده‌های عالم، هماهنگ‌اند. آهنگِ تمامی پدیده‌های عالم، خداست.

مَا کذَبَ الفُؤادُ مَا رأَی. دل، آنچه را دید گفت. دل هرگز دروغ نگفت. سوره‌ی مبارکه‌ی نجم، آیه‌ی شریفه‌ی ۱۱

دل‌آگاهی، موهبتی‌ست فطری. تو می‌توانی فراموش کنی که از چنین موهبتی برخوردار هستی، اما نمی‌توانی آن را گم کنی

دل‌آگاهی، اطلاعاتی را به ما می‌دهد که ما در همان زمان به آن‌ها محتاجیم؛ نه یک لحظه زودتر، نه یک لحظه دیرتر.

گوته می‌گفت: «به دل خود اعتمادکن. آنگاه، چگونه زیستن را خواهی آموخت.»

ابنِ سینا به همراه تعدادی از شاگردان خود به دیدارِ شیخ بزرگوار ابوسعید ابوالخیر رفت. پس از آن دیدار، شاگردان ابنِسینا از استاد خود پرسیدند: «شیخ را چگونه یافتید؟» استاد پاسخ داد: «آنچه را ما می‌دانیم، او می‌بیند!»

گذشته، شبیه جنگلی جادویی‌ست که می‌توانی در آن آهوی مُشکین خود را مشاهده کنی که می‌خرامد، یا مارهایی را که از شاخه‌های درختان آویزان‌اند. آنچه دیده می‌شود، به آن بستگی دارد که تو به دنبال چه باشی

خیال‌بافی، مرخصی گرفتن از زندگی واقعی‌ست. در خیال‌بافی، تو لحظه‌ی حال را ترک می‌کنی تا در جایی دیگر زندگی کنی. در خیال‌بافی، تو یک توریستِ ذهنی می‌شوی. ‫بعضی از خیال‌بافی‌ها بی‌ضررند

در ضمن، هر شکستی، درسی‌ست برای یاد گرفتن. هر موفقیتی، درسی‌ست که آن را یاد گرفته‌ای.

این اشتباهات تو نیست که شخصیتِ تو را تعریف می‌کند، بلکه شیوه‌ی برخورد تو با اشتباهاتت بوده است که شخصیت تو را شکل داده است.

جوزف کمپل، اسطوره‌شناس بزرگ جهان می‌گوید: «رؤیا و بیننده‌ی رؤیا یکی هستند. قدرتِ یک رؤیا می‌تواند جهانی را بجنباند.»

توان خود را مصروفِ خوبی و فضیلت کن.

کسی باش که بهبود زندگی خود و دیگران را می‌خواهد.

از آنچه گذشته است درس بگیر؛ آنگاه، آن را بگذار و بگذر.