کتاب در بازداشت حزب الله

در حالت عادی، فکرکردن به چهارپنج ساعت پیاده‌روی هم سخت است، چه برسد به اینکه در یک کشور غریب و در حال جنگ هم باشی؛ ولی مدت‌هاست به این باور رسیده‌ام که خدا در صحنه به آدم توانایی‌ای می‌دهد که در بیرون صحنه به ذهنش هم خطور نمی‌کند.

دیدن آدم‌های هم‌دین‌ومذهب که بیش از دوهزار کیلومتر دورتر، مثل ما لباس می‌پوشند، به مداحی‌های ما گوش می‌دهند و در بحران‌ها شبیه ما عمل می‌کنند، قند توی دلم آب کرد. بی‌اختیار این بیت را زمزمه کردم: «جان گرگان و سگان هریک جداست/ متحد جان‌های شیران خداست.»

ازش اجازه گرفتیم تا از درودیوار کافه عکس بگیریم. به‌شرطی که از صورت خودش و برادرش عکسی نباشد اجازه داد. حسن آمد جلو و از یخچال، قوطی دلستر کلاسیک شرکت بهنوش را درآورد و گرفت جلویم: «عکس بگیر.» فروش دلستر ایرانی را نمادی از علاقه‌اش به ایران می‌دانست: _ ما پپسی نمیاریم. به‌جاش سعی می‌کنیم جنس ایرانی و لبنانی بفروشیم.

چند دقیقه بعد، وقتی سلام نماز ظهرم را روی جانمازِ مدیرِ مدرسه دادم، محمد صفحهٔ موبایل دخترخواهر چهارده‌ساله‌اش را گرفت روبه‌رویم و من چهرهٔ نورانی ابراهیم هادی را دیدم؛ چندهزار کیلومتر دورتر از ایران.

راستش از شنیدن این جمله کمی جا خوردم؛ ولی وقتی بیشتر فکر کردم، خوشحال هم شدم. لبنان پر است از آدم‌هایی با ملیت‌های متفاوت: از آفریقایی تا آسیای شرقی و سوری و هندی. اینکه نگرانی فقط دربارهٔ محل حضور ایرانی‌ها باشد و ایرانی بما هو ایرانی جزو بانک اهداف اسرائیل، افتخار دارد.

سرم را از گوشی بلند کردم و از کولهٔ محسن یک مشت آجیل برداشتم. حتماً راضی بود. اگر راضی هم نبود به درک! کفارهٔ این چند ساعت که رهایمان کرد و با موتور رفت دوردور. چند متر آن‌طرف‌تر، مرد میان‌سال شلوارک‌پوشی بهم خیره شده بود. وقتی من هم نگاهش کردم، پرسید: «ایرانی؟» با تکان سر و «نعم» جوابش دادم. لبخندی نشست روی صورت آفتاب‌سوخته‌اش و دستش را شبیه حرکت موشک، تکان داد. _ علی رأسی.

من آدم قُدی هستم و سختم است به ترسیدن اعتراف کنم؛ ولی اینجا هم پایم را که از هتل گذاشتم بیرون، ترس بیخ گلویم را گرفت. البته آقا در کتاب طرح کلی اندیشه اسلامی در قرآن می‌گوید ترس فعال بد است، وگرنه ترس بالاخره سراغ هر کسی می‌آید. ترس فعال را هم به ترسی معنا می‌کند که دست‌وپایت را ببندد و نگذارد به وظیفه‌ات عمل کنی.