بریده‌هایی از کتاب سگ های پوشالی

ولی در واقع وجدان شقاوت و بی‌عدالتی را تقدیس می‌کند ــ مادامی که قربانی‌های‌شان بی‌سروصدا به خاک سپرده شوند.

دلواپسی برای «خود» ی که شاید در آینده بشوی همان‌قدر نامعقول است که دلواپسی برای «خود» ی که اکنون هستی. از کجا معلوم، شاید «خود» آینده‌مان آن‌قدر حقیرتر از اکنون‌مان باشد که اصلاً ارزش دلواپسی نداشته باشد.

… اگر حقیقتی دربارهٔ جهان وجود داشته باشد، لاجرم غیرانسانی است.

زندگی خوب در رؤیای پیشرفت یافت نمی‌شود، زندگی خوب در واقع توانایی سازگاری با پیشامدهای غیرمترقبهٔ تراژیک است.

قطعاً ایده‌ها با هم رقابت دارند ولی برنده‌ها معمولاً آن‌هایی هستند که قدرت حماقت انسان پشتیبان‌شان است.

من باید کانت را به مردی در یک بالماسکه تشبیه کنم که سرتاسر شب برای یک زیباروی نقاب‌دار دلبری می‌کند به این امید عبث که به وصال برسد، ولی در نهایت که زن نقاب از چهره برمی‌دارد مرد می‌بیند که طرف زن خودش است.

هر کسی که فکر می‌کند می‌تواند جور دیگری رفتار کند هرگز قعر واقعی مغاک زندگی را لمس نکرده؛ هرگز مجبور نشده نفس آخرش را در “دنیایی بدون قهرمان” بکشد.