بریده‌هایی از کتاب اندیشه‌هایی در باب صلح هنگام حمله هوایی

او خوشبختی مرگ را چشیده بود، در حالیکه ناامنی زندگی نصیب ماست. او آینده‌ای نداشت، آینده‌ای که حتی حالا به صلح و صفای ما شبیخون می‌زند. تنها زمانی که به گذشته می‌نگریم و به اعتمادی که از آن ناشی می‌شود می‌رسیم احساس آرامش می‌کنیم.

تجربه عجیبی است، دراز کشیدن در تاریکی و گوش سپردن به صدای اوج گرفتن یک زنبور سرخ، که هر لحظه ممکن است شما را رهسپار وادی مرگ نماید. صدایی که آرامش و توالی اندیشیدن در باب صلح را از هم می‌گسلد.

تا زمانی که نتوانیم‌اندیشه صلح را در خود بارور کنیم ما- نه فقط این تَنِ آرمیده در این بستر بلکه میلیون‌ها تَنی که بعدها متولد خواهند شد- در تاریکی مشابهی دراز کشیده و به صدای خرخر مرگ بر فراز سر خود گوش خواهند سپرد

هیتلرها بواسطه برده‌ها هیتلر می‌شوند.

می‌شد به هر یک از این زندگی‌ها کمی نفوذ کرد، آن قدر که بشود این توهم را ایجاد کرد که تنها به یک ذهن وابسته نیستیم، بلکه می‌توانیم برای چند دقیقه خود را به جای دیگران بگذاریم و فکرشان را بخوانیم. می‌شد به یک زن رخت شوی، یک ناشر یا یک خواننده خیابانی تبدیل شد و چه چیز می‌تواند خوشایندتر و شگفت انگیزتر از این باشد که خط مستقیم شخصیت‌مان را کنار بگذاریم، راه کج کنیم و از جاده خاکی برویم که از میان بوته‌ها و تنه‌های ضخیم درختان به قلب جنگل حیوانات وحشی- سایر آدم‌ها را می‌گویم- می‌رسد؟

تا زمانی که نتوانیم‌اندیشه صلح را در خود بارور کنیم ما- نه فقط این تَنِ آرمیده در این بستر بلکه میلیون‌ها تَنی که بعدها متولد خواهند شد- در تاریکی مشابهی دراز کشیده و به صدای خرخر مرگ بر فراز سر خود گوش خواهند سپرد؛ بیایید فکر کنیم تنها فعالیت مفیدی که می‌توانیم هنگامی که اسلحه‌ها بالای تپه تپ تپ تپ صدا می‌کنند و انگشت نور افکن ابرها را لمس می‌کند و این‌جا و آن‌جا، گاهی در نزدیکی، گاهی در دوردست‌ها بمبی فرو می‌افتد، انجام دهیم این است که پناهگاهی در برابر حمله هوایی ایجاد کنیم.

اگر می‌خواهیم جای خالی کنار گذاشتن شکوه اسلحه را برای مرد جوان پر کنیم باید به او اجازه دست یافتن به احساسات خلاق را بدهیم. باید برایش شادی ایجاد کنیم. باید او را از ماشین [جنگی] خلاص کنیم. باید او را از زندانش خارج کرده و به هوای آزاد بیاوریم. اما فایده آزادی مردن انگلیسی جوان چیست اگر جوان ایتالیایی و آلمانی برده باقی بمانند؟

کتاب‌های جهان بی‌شمارند و پس از مدتی خواندن و درکی ناگهانی، آدم ناچار است سر تکان دهد و به کتاب بعدی بپردازد، مثل خیابانی که در آن بر حسب تصادف واژه‌ای به گوشمان می‌خورد یا از شنیدن جمله‌ای داستان یک زندگی را در ذهن تداعی می‌کنیم.

چه چیز می‌تواند خوشایندتر و شگفت انگیزتر از این باشد که خط مستقیم شخصیت‌مان را کنار بگذاریم، راه کج کنیم و از جاده خاکی برویم که از میان بوته‌ها و تنه‌های ضخیم درختان به قلب جنگل حیوانات وحشی- سایر آدم‌ها را می‌گویم- می‌رسد؟

در واقع، تنها توصیه‌ای که شخصی می‌تواند به دیگری در مورد مطالعه کردن بکند این است که هیچ توصیه‌ای را نپذیرد، از غریزه خودش پیروی کند، از عقل خودش بهره برد تا به نتایج خاص خودش برسد.

پایانِ آخرین رمانِ خود به نام بین دو پرده نمایش،

"زنان توانا"-این بانو آستور است که امروز صبح در تایمز سخنرانی می‌کرد-"در فرودست نگاه داشته شده‌اند زیرا هیتلریسمی ناخودآگاه در قلب مردان وجود دارد.

مدافعین مرد هستند، مهاجمین [نیز] مرد هستند. سلاحی به زنان برای جنگیدن با دشمن و یا حتی دفاع از خود داده نشده است.

تشویش خاطر اتللو از بین خواهد رفت؛ اما او اتللو باقی خواهد ماند

بلیک نوشته است"من از جنگ ذهنی دست نخواهم شست. "جنگ ذهنی به معنای جنگ علیه جریان رایج است، نه همراهی با آن.

کتاب‌های دست دوم وحشی و بی‌خانمانند؛ مثل پرهای گوناگون بال پرنده‌ای کنار هم جمع شده‌اند و دارای جاذبه‌ای هستند که کتاب‌های جدید کتابخانه‌ها فاقد آنند.

در این مکان به مدد کتاب‌های تصادفی و گوناگون ممکن است به یک آدم کاملا غریبه بربخوریم که بعید نیست بخت یاری نماید و به بهترین دوست دنیا بدل شود.

عصر نبوغ می‌بایست در پی دوره ی تلاش بسیار ظاهر شود: طغیان و افراط گرایی در پی نجابت و کار سخت.

" و هر یک لایق آب دهان و هر یک تصویری مشابه دیگری!"

آن‌گاه که خداوند متعال ما را در حالیکه کتاب‌هایمان را در زیر بغل زده و می‌آییم می‌بیند رو به پطرس کرده و خواهد گفت "نگاه کن، این‌ها نیازی به پاداش ندارند. ما این‌جا چیزی نداریم که به آن‌ها عطا کنیم. آن‌ها عاشق مطالعه بودند. "