کتاب فراسوی یادگیری

به این ترتیب، دو اعتراض علیه زبان جدید یادگیری، یا به بیان دقیق‌تر علیه طرز فکری که با زبان جدید یادگیری ممکن شده، وجود دارد. یک مسئله این است که زبان جدید یادگیری فهمِ اقتصادی از فرایند آموزش را تسهیل می‌کند، که در آن یادگیرنده بناست بداند که چه می‌خواهد و یک عرضه‌کننده صرفاً هست تا نیازهای یادگیرنده را برآورد (یا به بیانی عریان‌تر: مشتری را راضی کند). من نشان داده‌ام که چنین توصیفی چگونه چندوچونِ روابط آموزشی را غلط می‌فهمد. مشکلِ دیگرِ منطقِ زبان جدید یادگیری این است که طرح پرسش دربارهٔ محتوا و مقصود آموزش را بسیار دشوار می‌کند، مگر پرسش‌هایی از این جنس که «مشتری» یا «بازار» چه می‌خواهد. این امر، چنان‌که استدلال کرده‌ام، تهدیدی است برای نگاه حرفه‌ای به آموزش، و در نهایت به تصمیم‌سازیِ دموکراتیک دربارهٔ غایات آموزش هم لطمه می‌زند.

این دلایل، من بر این باورم که ما باید در استفاده از زبان یادگیری بسیار محتاط باشیم. این احتیاط تنها به این دلیل نیست که چنین استفاده‌ای ممکن است به حرفه‌ای‌گریِ خودمان در مقام آموزشگر آسیب بزند، بلکه به این علت هم هست که ممکن است مباحثهٔ دموکراتیک دربارهٔ محتوا و مقصود آموزش را هم از میان بردارد.

حالی که مقصودِ یادگیری به مثابهٔ اکتساب کسبِ هرچه بیشتر است، مقصودِ یادگیری به مثابهٔ پاسخ نمایان کردن این است که چه کسی هستی و در چه موضعی ایستاده‌ای

پا به جهان نهادن چیزی نیست که افراد بتوانند آن را به‌تنهایی انجام دهند. اولین دلیلِ آشکار این امر آن است که برای پا به جهان نهادن شخص به یک جهان نیاز دارد، و این جهان جهانی است که دیگرانی که شبیه ما نیستند در آن ساکن هستند

اگر به آموزش از این زاویه نگاه کنیم، آشکار می‌شود که یکی از مسئولیت‌های آموزشیِ کلیدیْ مسئولیتِ ارائهٔ فرصت‌هایی به افراد است برای پا به جهان نهادن

که اندیشیدن به آموزش همچون تراکنشی اقتصادی نه‌تنها نقش یادگیرنده و آموزشگر در رابطهٔ آموزشی را به‌غلط می‌فهمد، بلکه به وضعیتی منجر می‌شود که در آن پرسش‌ها دربارهٔ محتوا و مقصود آموزش، به جای آن‌که مسئلهٔ داوریِ حرفه‌ای و تصمیم‌سازیِ دموکراتیک باشند، دست‌مایهٔ نیروهای بازار قرار می‌گیرند.