کتاب اشک

اشک ریختن بر سیّدالشهداء علیه‌السّلام، پُل زدن از درون خود به دریای نور سیّدالشهداء علیه‌السّلام است. سیّدالشهداء علیه‌السّلام همان‌طوری که کوهی از آتش عشق و محبّت و حزن و اندوه هستند (از آن آتش‌هایی که امیرالمؤمنین علیه‌السّلام فرمودند: «حُبُ اللَّهِ نَارٌ لَا یمُرُّ عَلَی شَی‌ءٍ إِلَّا احْتَرَق»؛ از آن آتش‌هایی که بدی‌ها را می‌سوزاند و تاریکی‌ها را از بین می‌برد)؛ در عین حال دریای رحمت واسعه الهی نیز هستند. وقتی دلِ انسان به آنجا گره می‌خورد نور می‌گیرد و رحمت در وجودش جاری می‌شود.

واقعیت این است که اوّل و آخر دین، دلدادگی است.

وقتی محبّت با درد همراه شد اشک جاری می‌گردد. همیشه در اشک، ریشه‌ای از محبّت و دلدادگی نهفته است که آن محبوب را از انسان می‌گیرند و اشک فرو می‌ریزد.

عمربن سعد لعنة‌الله‌علیه نیز در لحظات آخر زندگی سیّدالشهداء علیه‌السّلام وقتی شهادت حضرت را می‌دید، گریه می‌کرد؛ ولی این گریه مایهٔ نجات او نبود.

سرّ مسئله چیست که تا این حد در روایات نسبت به اشک‌ریختن سفارش شده است؟

برخی گفته‌اند «قتیل العبرات» در زبان عرب قدیم به‌معنای کسی است که کشته می‌شود و دیگران به کمک او نمی‌آیند و فقط برای او گریه می‌کنند.

خداوند در ازای شهادت سیدالشهداء علیه‌السّلام فوایدی را برای زائران حضرت قرار داده است. مانند شفاء در تربت، اجابت دعا تحت قبه، حساب نشدن ایام زیارت از عمر زائر و افزایش طول عمر زائر و دیگر برکاتی که برای زائرین حضرت سیدالشهداء علیه‌السّلام در روایت متعدد بیان شده است.

هزار جلد کتاب عرفانی قابل مقایسه با یک صفحه قرآن نیست

تنها راه درمان نفوس، دلدادگی است

«انسانی که ندار است، نمی‌تواند خودش را دارا کند».

حقیقت اشک، اتصال به امام است