بریده‌هایی از کتاب سوءتفاهم

اما عادت با جنایت دوم شروع می‌شه. بار اول هیچی شروع نمی‌شه، یه چیزی تموم می‌شه.

پیش خدای خودتون دعا کنین که قلب شما رو مثل سنگ کنه. این سعادتیه که برای خودش نگه داشته، تنها سعادت حقیقی. مثل اون باشین، گوش‌هاتون رو روی هر فریادی ببندین، تا هنوز وقت هست سنگ بشین.

بدترین جنایتکارها هم یه وقت‌هایی اسلحه‌شون رو زمین می‌ذارن.

اسم این خاک ضخیم، بدون نور و روشنایی که توش خوراک کرم‌ها می‌شیم، که وطن نیست، مگه نه؟