کتاب اول خیابون قنات

فرق ما جماعت پاپتی با اعیون‌زاده‌ها همینه. اون‌ها جای شیون‌واویلا می‌رن تو نخِ این‌که چی‌کار کنن و چی‌کار نکنن، دنبال چارهٔ کار می‌گردن.

آدمیزاد از قضاوقدر و قسمت دررو نداره.

آقاماشاءالله قناتی، همین‌جور که داشته محمودآقا عطار رو نگاه می‌کرده، با خودش اختلاط کرده که اگه این محمودآقا عطار همین الآن بیفته سقط شه، حرف‌هایی هم که می‌خواد بزنه می‌افتن با خودش سقط می‌شن یا زنده می‌مونن و راه می‌افتن می‌رن تو دهن یکی دیگه؟