کتاب درباره نوشتن

تنها چیزی که دربارهٔ یک اثر هنری خوبِ هوشمندانه وجود دارد، این است که شما را تکان دهد، بُکُشد یا زنده کند، در غیر این صورت، چرندی بیش نیست.

ما به رنگ، شکل، معنا و نیرو علاقه‌مند هستیم؛ رنگدانه‌هایی که روح را برجسته می‌کنند.

لازم نیست تمام لبه‌های ناهموار زندگی را صیقل دهیم تا به توپی براق و درخشان تبدیل شود که انگار بی‌نقص است و از جیب یک شعبده‌باز، به زیبایی می‌غلتد و دور می‌شود. زندگی آن‌قدرها هم که می‌گویند زیبا نیست و با صداقتی وحشیانه جریان دارد: کشیشی در مستراح به گلوله بسته می‌شود؛ زنبورهای سرخ، مواد مخدر مصرف می‌کنند؛ مامورها، بی‌آنکه کسی مانعشان شود، شماره‌تان را یادداشت می‌کنند تا جریمه شوید؛ همسرتان با ابلهی که هرگز کافکا نخوانده فرار می‌کند؛ گربهٔ له‌شده‌ای با شکمی چسبیده به آسفالت ساعت‌ها زیر نظر بی‌اعتنا‌ی رهگذران رها می‌شود؛ گل‌ها در میان دود می‌رویند؛ کودکان در هر سنی از نه تا نود و هفت سالگی جان می‌دهند و مگس‌ها روی توری پنجره له می‌شوند. تاریخ پر از چنین رویارویی‌های دردناکی‌ست.

به من بگو، آیا می‌توان در پناه یک جهان امن و بی‌دغدغه زندگی کرد و در عین حال، ترانهٔ زیبایی از دیوانگی را سرود؟ نه، هرگز... این غیرممکن است.

گاهی وقت‌ها که کاغذ سفید را در ماشین‌تحریر می‌گذارم، به این فکر می‌کنم که همهٔ ما به زودی خواهیم مُرد. اما اگر در طول عمر، آن‌طور که دلت می‌خواهد زندگی کنی و از سرچشمه‌ای که درونت می‌جوشد بنویسی، شاید مرگ آن‌قدرها هم بد نباشد.

اگر این نامش نوشتن و شعر است، از شما می‌پرسم: حالا که من در بیست سال نویسندگی فقط چهل و هفت دلار درآمد داشته‌ام؛ به طور میانگین می‌شود دو دلار در سال (به استثنای هزینه‌های تمبر، کاغذ، پاکت، روبان، طلاق و ماشین‌تحریر)؛ آیا برای من حق ویژه‌‌ی دیوانگی در خلوت خودم را قائل می‌شوید؟

چند نویسنده بودند که در جوانی خدایان من محسوب می‌شدند و حالا برایم هیچ ارزشی ندارند. نمی‌خواهم از آن‌ها اسمی بیاورم، اما دلم می‌خواهد بگویم که در هم‌صحبتی با یک زباله‌گرد می‌توانستم و می‌توانم چیزهای مهم‌تر و بیشتری از سیستم آموزش و پرورش و نویسنده‌هایی مثل تی. اس. الیوت و یا خود تو، جان. ای. دبلیو یاد بگیرم.

«فرم، فرم، فرم! در قفسی حبسش کنید» له شود، هیچ توجیهی ندارد. بیایید به خودمان اجازه دهیم تا فضا، خطا، جنون و اندوه را در آغوش بکشیم.