بریده‌هایی از کتاب ریتا هیورث و رستگاری در شاوشنک

اونا کتاب مقدس می‌خونن؛ اما می‌تونید کتاب مقدس متفاوتی رو از صورت‌هاشون بخونید. بیشتر زندانی‌ها از قشر ضعیف جامعه هستن، نه به درد خودشون می‌خورن و نه به درد دیگران و بدترین بدبیاری‌شون این بوده که مادرهاشون اونا رو به دنیا آوردن.

انتخاب بین بد و بدتره. یکی رو انتخاب و سعی می‌کنی مصلحت رو در نظر بگیری؛ و به گمونم می‌تونی از وضع خواب شبونه‌ات، کارهایی که می‌کنی رو قضاوت کنی... و همین‌طور از وضع رؤیاهایی که می‌بینی.

سیاه‌پوست، سفیدپوست، سرخپوست و زردپوست تو زندان هیچ فرقی با همدیگه ندارن، چون ما وجه اشتراک خودمون رو داریم. تو زندان زندگی زندانی‌ها پشیزی ارزش نداشت و اگه دلتون می‌خواست از دست آدمایی مثل هَدلی و گِرِگ استامِس که به‌محض نگاه کردن بهتون شما رو می‌کشتن جون سالم به‌در ببرید، باید به این طرز فکر عادت می‌کردید. وقتی زندانی هستید شما به دولت تعلق دارید و اگه اینو فراموش کنید، پس وای به حالتون.

اونا به شما زندگی می‌بخشن و چیزی که می‌گیرن، تموم قسمت‌های مهم و باارزش زندگی‌تونه.

بهترین راه برای اینکه بفهمی خدا به کدوم بنده‌اش لطف داره، چک کردن حساب‌های بانکی اون آدمه.

وقتی آزادی یه آدم رو ازش بگیری و بهش یاد بدی که درون یه سلول زندگی کنه، به نظر می‌رسه اون آدم توانایی فکر کردن در ابعاد گسترده‌تر رو از دست می‌ده.

بعضی از پرنده‌ها برای قفس آفریده نشدن، همین. پرهاشون زیادی روشنه، آوازشون زیادی خوش و وحشی. پس بذارید برن یا وقتی‌که درِ قفس رو باز می‌کنید تا بهشون غذا بدید، پر می‌زنن و از کنارتون می‌رن؛ و بخشی از وجودتون که در درجهٔ اول می‌دونه زندانی کردن اونا کار اشتباهیه، خوشحال می‌شه؛ ولی بااین‌حال، محل زندگی‌تون بعد از رفتن اونا خیلی خسته‌کننده و تهی می‌شه.

نمی‌دونم باید چه‌کار کنم. ولی واقعاً جای هیچ‌گونه سؤالی نیست. فقط دو انتخاب باقی می‌مونه. یا با زندگی کردن خودت رو مشغول کن، یا با مُردن.