بریده‌هایی از کتاب فکرهای خصوصی

هیچ‌وقت شاگرد درسخوانی نبود. خیلی تنبل هم نبود. متوسط بود، متوسطِ متوسط. آدم‌های متوسط به چیزهای متوسط فکر می‌کنند، اندازه آرزوهایشان خیلی بزرگ نیست، کوچک هم نیست، متوسط است. دوست‌هایی که پیدا می‌کنند مثل خودشان متوسط‌اند، تفریحاتشان هم متوسط است. در کل کیفیت زندگی برایشان متوسط است.

در زندگی از هرچه ترسیده بود سرش آمده بود، تا جایی که حالا دیگر حتی از خودِ ترسیدن هم می‌ترسید.

بامزه بود و ناموزون یا شاید هم اسفناک، چیزی مابین طنز و گروتسک و تراژدی! سی سال زندگی مشترکش در یک چمدان جا شده بود