کتاب تک درخت انجیر

لازم نیست بار غم گذشته و اشتباهاتی رو که کردیم روی دوش بچه‌هامون بذاریم. این یه نسل جدیده. مثل یه لوح خالی.

خرافات، سایه‌های ترس‌های ناشناخته‌اند.

یه ضرب‌المثل هست که می‌گه زبونت رو مثل یه زندونی توی دهنت نگه دار. دانایی از دَه بخش تشکیل شده: نُه بخش سکوت و یه بخش کلمات و حرف‌ه

در سرزمینی که جنگ، بلاتکلیفی و آدم‌کُشی بر آن سایه افکنده بودند، اگر به چیزی به‌جز رنج انسان‌ها بها می‌دادی بقیه فکر می‌کردند آدم لاقیدی هستی و به دردشان توهین کرده‌ای.

وقتی یه جمجمه رو توی دستت می‌گیری می‌تونی بفهمی مسلمونه یا مسیحی؟ اون همه خون‌وخون‌ریزی واسه چی بود آخه؟ جنگ‌های احمقانه.

اگه بخوای برای همهٔ درد و رنج‌های جهان گریه کنی، دیگه چشمی واسه‌ت نمی‌مونه

رسیدن به هدف تقدیر توست، اما مبادا عجله، لذت سفر را از تو بگیرد...

جایی که در آن به دنیا می‌آییم زندگی‌مان را شکل می‌دهد، حتی اگر از آن دور باشیم.

این بلایی است که مهاجرت و جابه‌جایی سر ما می‌آورد: وقتی خانه‌ات را به قصد جایی ناشناخته ترک می‌کنی، دیگر مثل قبل نخواهی بود؛ درونت چیزی می‌میرد تا تکه‌ای دیگری از وجودت، همه‌چیز را از نو شروع کند.

نقشه، تصویری دوبُعدی با نمادهایی اختیاری و مرزهایی است که دوست و دشمنمان را از هم جدا می‌کند و نشان می‌دهد عشق، تنفر و بی‌تفاوتی‌مان نصیب چه کسانی می‌شود. نقشهٔ جغرافیایی، اسم دیگر داستان‌هایی است که برنده‌های جنگ تعریف کرده‌اند.

از خردسالی به ما یاد داده‌اند که در هوا و در بادهای موسمی، بِده‌بستانی رازگون در جریان است و به همین دلیل هر شادی‌ای، غمی به دنبال دارد، در برابر هر خنده‌ای، قطره اشکی منتظر است تا از چشمانتان پایین بلغزد؛ این راه‌ورسم دنیای عجیبمان است و برای همین حتی در روزهایی که خیلی شاد بودیم، تمام زورمان را می‌زدیم تا ظاهرمان چیزی را لو ندهد.

مردم فکر می‌کنند که خوش‌بینی و بدبینی بستگی به شخصیت آدم‌ها دارد. اما به نظرم این مسئله به ناتوانی آدمی در فراموشی ربط دارد. هرچه اتفاقات را بهتر به یاد بیاورید، خوش‌بینی‌تان کم و کمتر می‌شود.