کتاب تک درخت انجیر

لازم نیست بار غم گذشته و اشتباهاتی رو که کردیم روی دوش بچه‌هامون بذاریم. این یه نسل جدیده. مثل یه لوح خالی.

خرافات، سایه‌های ترس‌های ناشناخته‌اند.

یه ضرب‌المثل هست که می‌گه زبونت رو مثل یه زندونی توی دهنت نگه دار. دانایی از دَه بخش تشکیل شده: نُه بخش سکوت و یه بخش کلمات و حرف‌ه

در سرزمینی که جنگ، بلاتکلیفی و آدم‌کُشی بر آن سایه افکنده بودند، اگر به چیزی به‌جز رنج انسان‌ها بها می‌دادی بقیه فکر می‌کردند آدم لاقیدی هستی و به دردشان توهین کرده‌ای.

وقتی یه جمجمه رو توی دستت می‌گیری می‌تونی بفهمی مسلمونه یا مسیحی؟ اون همه خون‌وخون‌ریزی واسه چی بود آخه؟ جنگ‌های احمقانه.

اگه بخوای برای همهٔ درد و رنج‌های جهان گریه کنی، دیگه چشمی واسه‌ت نمی‌مونه

رسیدن به هدف تقدیر توست، اما مبادا عجله، لذت سفر را از تو بگیرد...

بدن معشوق سرزمینی بدون مرز است.

جایی که در آن به دنیا می‌آییم زندگی‌مان را شکل می‌دهد، حتی اگر از آن دور باشیم.

این بلایی است که مهاجرت و جابه‌جایی سر ما می‌آورد: وقتی خانه‌ات را به قصد جایی ناشناخته ترک می‌کنی، دیگر مثل قبل نخواهی بود؛ درونت چیزی می‌میرد تا تکه‌ای دیگری از وجودت، همه‌چیز را از نو شروع کند.

نقشه، تصویری دوبُعدی با نمادهایی اختیاری و مرزهایی است که دوست و دشمنمان را از هم جدا می‌کند و نشان می‌دهد عشق، تنفر و بی‌تفاوتی‌مان نصیب چه کسانی می‌شود. نقشهٔ جغرافیایی، اسم دیگر داستان‌هایی است که برنده‌های جنگ تعریف کرده‌اند.

این دختر می‌توانست غم و اندوه را در چهرهٔ مردم ببیند، درست مثل حیوانی که با بو کردن، هم‌نوع خودش را تشخیص می‌دهد.

خیلی وقت‌ها فکر می‌کرد غمی را به دوش می‌کِشد که مال خودش نیست.

کوستاس گفت: «بعضی از ریشه‌هات می‌شکنن، اما نگران نباش. اون‌هایی که سالم می‌مونن واسه زنده نگه داشتنت از کافی هم بیشترن.»

شاید درختان چشم نداشته باشند، اما بینایی چرا.

روزهای هفته برای کوستاس به دو دسته تقسیم می‌شدند: روزهایی که کنار دفنی می‌گذراند و روزهایی که دلش برای او تنگ می‌شد.

از خردسالی به ما یاد داده‌اند که در هوا و در بادهای موسمی، بِده‌بستانی رازگون در جریان است و به همین دلیل هر شادی‌ای، غمی به دنبال دارد، در برابر هر خنده‌ای، قطره اشکی منتظر است تا از چشمانتان پایین بلغزد؛ این راه‌ورسم دنیای عجیبمان است و برای همین حتی در روزهایی که خیلی شاد بودیم، تمام زورمان را می‌زدیم تا ظاهرمان چیزی را لو ندهد.

مردم فکر می‌کنند که خوش‌بینی و بدبینی بستگی به شخصیت آدم‌ها دارد. اما به نظرم این مسئله به ناتوانی آدمی در فراموشی ربط دارد. هرچه اتفاقات را بهتر به یاد بیاورید، خوش‌بینی‌تان کم و کمتر می‌شود.

تقدیم به تمام درختانی که رهایشان کردیم، اما در خاطراتمان نقش بسته‌اند...

نقشه، تصویری دوبُعدی با نمادهایی اختیاری و مرزهایی است که دوست و دشمنمان را از هم جدا می‌کند و نشان می‌دهد عشق، تنفر و بی‌تفاوتی‌مان نصیب چه کسانی می‌شود.

خیلی وقت‌ها فکر می‌کرد غمی را به دوش می‌کِشد که مال خودش نیست.

وقتی نرگس‌های زرد دوباره در پیاده‌روها شکوفه می‌کردند، ناقوس‌های آبی مثل فرشی روی چوب‌ها را می‌پوشاندند و کُل طبیعت دوباره به زندگی برمی‌گشت، من را هم از دل خاک درمی‌آوردند.

نقشهٔ جغرافیایی، اسم دیگر داستان‌هایی است که برنده‌های جنگ تعریف کرده‌اند. اما قصه‌هایی که بازنده‌ها بازگو کرده‌اند، بی‌نام‌ونشانند.

به هر کَس و هر جایی که نگاه می‌کردی، درد را می‌دیدی. فقط بعضی‌ها می‌توانستند پنهانش کنند و بقیه نه.

آدا به هیچ گروه و مکانی تعلق نداشت. در تنهایی بی‌انتهایش، کامل بود.

کاش می‌توانستم به او بگویم که تنهایی ساختهٔ ذهن آدمی است. درخت‌ها هیچ‌وقت تنها نمی‌شوند.

من بالا و پایین صدایش را می‌شناختم، درست مانند آب زلالی که تنه‌ام را می‌شست و شُرشُر پایین می‌آمد.

چقدر غصه خوردم که نمی‌توانستم شاخه‌هایم را به دستانی تبدیل کنم تا او را در آغوش بگیرم، ترکه‌هایم را به انگشتانی بدل کنم تا دست نوازشی بر تنش بِکِشم، با برگ‌هایم بسان هزاران زبان جوابش را بدهم و تنه‌ام را با قلبی عوض کنم تا کوستاس را در آن جا بدهم.

وقتی خانه‌ات را به قصد جایی ناشناخته ترک می‌کنی، دیگر مثل قبل نخواهی بود؛ درونت چیزی می‌میرد تا تکه‌ای دیگری از وجودت، همه‌چیز را از نو شروع کند.

«آدم‌هایی که از جزیره‌هایی می‌آن که بوی بدبختی می‌دن، دیگه نمی‌تونن یه زندگی عادی داشته باشن. می‌تونیم تظاهر کنیم، حتی می‌تونیم کلی پیشرفت کنیم، اما هیچ‌وقت احساس امنیت نمی‌کنیم. زمینی که زیر پای بقیه سفت و محکم به‌نظر می‌رسه، واسه ما مثل آب مواجه.»