بریده‌هایی از کتاب خاطره دو دوشنبه و دو نمایشنامه دیگر

آسمانی باید داشت که بدان توان نگریست!

کنت: گند بگیره همه‌چی رو! شعرایی که بلد بودم دیگه یادم نمی‌آد! مال مشروبه، فکر کنم. باید مشروب رو بذارم کنار! برت: خب، چرا اصلا ً می‌خوری کنی، اگه باعث می‌شه‌ـ‌ـ‌ـ‌‌ کنت: وای خدا، برت، آدمیزاد همیشه نمی‌تونه کاری رو بکنه که براش بهتره! روزگار گاهی ناغافل آدم رو چرخ می‌ده، می‌فهمی، و اوضاع اون‌طوری که بایدوشاید پیش نمی‌ره!

اوه، یه مجسمه باید تو پارک بذارن‌ـ‌ـ‌ـ‌‌ «به یاد همهٔ آنها که می‌مانند.»