بریده‌هایی از کتاب هوپاتیا

هوپاتیا حاضر نشد عقایدش را از روی ترس رد کند. او گفت: «حکومت کردن با به زنجیر کشیدن اندیشه‌ها از ترسِ اِعمال مجازات در جهان دیگر،‌ اساس استفاده از زور و اجبار است.‌»

«حکومت کردن با به زنجیر کشیدن اندیشه‌ها از ترسِ اِعمال مجازات در جهان دیگر،‌ اساس استفاده از زور و اجبار است.‌»

هوپاتیا بیش از هر چیز به تحصیل در قالب روشی برای تشخیص حقیقت بها می‌داد. در زمانی که تعداد اندکی از دختران امکان تحصیلات رسمی داشتند،‌ او از نیاز آموزشِ حقیقت‌های علمی به تمام کودکان،‌ چه دختر و چه پسر،‌ سخن می‌گفت. او همچنین در مورد خطر آموزشِ داستان اسطوره‌ها و قصه‌های جن و پری به کودکان هشدار می‌داد:‌ داستان‌ها باید به عنوان داستان گفته شوند،‌ اسطوره‌ها به عنوان اسطوره و معجزات به عنوان خیال‌های شاعرانه. آموزش موهومات به عنوان حقیقت،‌ پدیده‌ای وحشتناک است. ذهن کودک آن‌ها را می‌پذیرد و کودک تنها با پذیرش دردی جانکاه از شر آن‌ها خلاص خواهد شد

هوپاتیا تحت تأثیر آنچه موهومات مذهبی می‌خواند،‌ قرار نگرفته بود. او نظرش را در مورد تفاوت «حقیقت» با باورهای دینی چنین می‌گوید:‌ «مردم برای موهومات نیز به همان سرعت می‌جنگند که برای حقایق زنده. شاید حتی برای موهومات سریع‌تر وارد جنگ شوند، زیرا موهومات دسترس‌ناپذیرترند و نمی‌توانی آن‌ها را تکذیب کنی، ولی حقیقت نوعی دیدگاه است و تغییرپذیر.

هوپاتیا با بیانیه‌های عمومی علیه دین سازماندهی‌شده، مسائل را پیچیده‌تر کرد:‌ تمام ادیان رسمی توهم‌آفرینند (می‌توانند به‌آسانی مردم را به خطا راهنمایی کنند) و افرادی که برای خود ارزش و احترام قائلند،‌ هیچ‌گاه نباید آن‌ها را بپذیرند.

حکومت کلئوپاترای هفتم بر مصر (۵۱ ــ ۳۰ ق.م) پایان حکومت سلسلۀ بطلمیوسیان و آغاز حکومت رومی‌ها بر اسکندریه و بقیۀ مصر بود. او در طول زندگی‌اش، همراه با سه برادرش بر مصر حکومت کرد. وقتی رهبر روم، یولیوس قیصر، به اسکندریه رسید،‌ کلئوپاترا به‌سرعت با او متحد شد. بعدها،‌ پس از کشته شدن قیصر،‌ کلئوپاترا با مارک آنتونی، یکی از ژنرال‌های قیصر،‌ رابطۀ دیرپایی را آغاز کرد. این زوج وقتی در مقابل یکی دیگر از رهبران روم به نام اُکتاویوس شکست خوردند و اسکندریه را واگذار کردند، هر دو خودکشی کردند. بعد از مرگ کلئوپاترا،‌ اسکندریه تحت حکومت امپراتوری روم قرار گرفت که بیش از پنج قرن دوام یافت.

بعضی از مورخان معاصر بر این عقیده‌اند که مردمی که گمان می‌برده‌اند قتل هوپاتیا بازتاب ناخوشایندی بر وجهۀ کلیسای روم داشته، روند ماجرای کشته شدن او را تا حدی تغییر داده‌اند. این مورخان معتقدند که کلیسا در سال‌های ابتدایی،‌ بسیاری از اسناد تاریخی و کتاب‌هایی را که ممکن بود اندیشه‌ها و حقایقی را علیه کلیسا برملا کند،‌ از بین برده است. یک روش معمول این بوده که در هنگام رونوشت‌برداری و بازنویسی کتاب‌ها (که دستی صورت می‌گرفت) واژه‌ها تغییر داده شود و کتاب به اصطلاح خودشان «بازبینی» شود.