کتاب در ستایش تاریکی

حقیقت این است که هیچ کس نمی تواند ما را بیازارد، مگر کسانی که دوست شان داریم.

آیا گمان می کنی خداوند می تواند جایی را خلق کند که بهشت نباشد؟ آیا گمان می کنی هبوط آدم چیزی جز تشخیص ندادن این که در بهشت هستیم، بوده؟»

یک بیت موفق در این جا یا آن جا نباید باعث شود خودمان را برتر بپنداریم، زیرا چنین ابیاتی هدیهٔ شانس یا روح است؛ فقط خطاها از آن ماست. امیدوارم خواننده در صفحات کتاب من چیزی بیابد که سزاوار به یادماندن باشد. در این دنیا زیبایی بسیار رایج است.

و در پس آن خداحافظی معمولی، جدایی ابدی نهفته بود.

مردی شروع می کرد به نقاشی کردنِ جهان. با گذشت سالیان، محوطه ای را با تصاویر ولایات، کشورها، کوه ها، خلیج ها، کشتی ها، ماهی ها، اتاق ها، ابزارآلات، ستارگان، اسب ها و اشخاص پرکرد. مدت کوتاهی قبل از مرگش، فهمید که آن هزارتوی صبورانهٔ خطوط، طرح کلی و مشخصه های چهرهٔ خودش را ترسیم می کند.

از میان همهٔ کتاب هایی که به چاپ رسانده ام، فکر می کنم هیچ کدام به اندازهٔ این گلچین رنگ وارنگ و نامرتب، خصوصی یا شخصی نبوده

هر نویسنده ای، دیر یا زود به خنگ ترین شاگرد خودش بدل می شود.

به آن وسوسهٔ بیهوده و خرافه آمیز تن در می دهی که کتاب بزرگ خودت را بنویسی ــ خرافه ای که تحت تأثیر «فاست» گوته و سالامبو و اولیس در ما به وجود آمده.

«رواقیون آموزش می دهند که ما نباید از زندگی شکایت کنیم ــ درِ این زندان باز است.

شعر خوب را باید با صدای بلند خواند

کسی که دایرهٔ المعارفی را به دست می آورد، چنین نیست که حتماً همهٔ سطرها، همهٔ فرازها، همهٔ صفحه ها و همهٔ تصاویر آن را فراگیرد؛ او در واقع فقط امکان آشنایی با هریک از این موارد را به دست می آورد.

شروع می کرد به خواب دیدن به زبانی که متعلق به پدرانش نبود.