بریده‌هایی از کتاب لبخند

آدم وقتی کله‌اش داغ باشد حرف‌ها را رؤیاگونه و پر از طنز و تهدید و بااهمیت می‌شنود، اهمیت فراوان.

«قدیمی‌ها ضرب‌المثلی دارن که می‌گه «یه وقت‌هایی هست که گرگ‌ها ساکت می‌شن و یه وقت‌هایی هست که ماه زوزه می‌کشه».»

«بهترین کاری که می‌شه واسه فقرا کرد اینه که آدم جزو اون‌ها نباشه».»

هوا پر از هیاهو است.

خشم نیرومندتر از ترس است.

راستش، عشق و عاشقی چیز خوبی نیست.»

حشراتِ پُرسروصدا، شرشرِ عرق، و غبارِ داغ و خشک، بعدازظهر را طوری جلوه می‌داد که گویی تا ابد ادامه خواهد داشت.

«برام از چیزهایی حرف بزن که فراموش کردنشون ناراحتم نمی‌کنه. یا از چیزهای بی‌خود حرف بزن یا کلاً صرف‌نظر کن.»

آدم هیچ‌وقت نمی‌تونه به آرزوهاش برسه.

به جای اینکه بگه فلانی مرده، می‌گفت «آخرش مزرعه رو خرید.»»

چیزهایی وجود دارند که آگاهی از آنها همواره مرا وحشت‌زده می‌کند.

درحالی‌که لبخندی بر صورت داشتم، در خیابان‌ها شروع به قدم زدن می‌کردم. وقتی با آدم‌هایی مواجه می‌شوم که رنج و درماندگی صورت‌شان را چروکیده کرده بود، رو به آنها لبخند می‌زدم. وقتی دروغی را می‌شنیدم که مثل روز روشن بود، لبخند می‌زدم. لبخند من حقیقی و برای دیگران کاملاً مشهود بود. خود را به داشتن آن لبخند عادت می‌دادم. تا اینکه آن لبخند پاره‌ای جدانشدنی از من شد، و من از او.