کتاب زندگی، جنگ و دیگر هیچ

زندگی یک نوع محکومیت به مرگ است

«برای اینکه آن‌ها آدم‌هایی هستند که نمی‌توانند وجود دشمن را قبول داشته باشند. آن‌ها ما را وحشی، غیرمتمدن و ابله می‌خوانند و از هر فرصتی استفاده می‌کنند تا ما را پست و حقیر بشمارند. آدم‌های خیلی خودخواهی هستند. می‌دانید، دنیا هنوز آمریکایی‌ها را آدم‌های زمان جنگ جهانی دوم می‌داند، دنیا فکر می‌کند که آن‌ها هنوز همان بچه‌های بی‌گناه و بی‌عرضۀ آن زمان هستند

جنگ، مغایرتی نداشت با «ریکشا» ها که به‌جای اسب، درشکه‌های کوچک را می‌کشیدند و باشتاب میان جمعیت در رفت و آمد بودند، با سقاها که سطل‌هایشان را به دو سر چوب‌های خیزران آویخته بودند و به‌سرعت راه می‌رفتند و در ضمن بسیار ماهرانه تعادلشان را هم حفظ می‌کردند. با زنان کوچک‌اندامی که لباس‌های بلند پوشیده بودند و موهای صاف و سیاهشان را روی شانه‌هایشان ریخته بودند، با دوچرخه‌ها، با موتورسیکلت‌ها و بچه‌ها با جعبه‌های واکس و ماهوت‌پاک‌کن‌هایشان برای براق کردن کفش‌ها و همچنین جنگ با تاکسی‌هایی که تند و وحشیانه می‌رفتند، مغایرت نداشت.

مرگ غیر از یک ارزش نسبی، ارزش دیگری ندارد. وقتی نایاب باشد به‌حساب می‌آید و وقتی زیاد و فراوان شود، دیگر به‌حساب نمی‌آید.

خدایا، جنگ چه چیز نفرت‌آوری است. این حرف را یک سرباز به شما می‌زند. حتماً مخ کسانی که جنگ را بازیچه خود قرار داده‌اند خراب است. حتماً خل هستند که چنین جنگی را هیجان‌آور و افتخارآمیز می‌دانند. جنگ فاجعه وحشتناکی است که غیر از گریستن، کار دیگری برایش نمی‌توان کرد.

- آره، آن‌وقت یک جنگ دیگر راه می‌اندازند. همیشه همین‌طور بوده، چون کسانی که خواهان جنگ هستند، همیشه به کنار و در امانند و دیگران را برای این کار می‌فرستند، ما را می‌فرستند. می‌دانی، گور پدر پولدار شدن، گور پدر قهرمان شدن.