کتاب زندگی، جنگ و دیگر هیچ

زندگی یک نوع محکومیت به مرگ است

جنگ، مغایرتی نداشت با «ریکشا» ها که به‌جای اسب، درشکه‌های کوچک را می‌کشیدند و باشتاب میان جمعیت در رفت و آمد بودند، با سقاها که سطل‌هایشان را به دو سر چوب‌های خیزران آویخته بودند و به‌سرعت راه می‌رفتند و در ضمن بسیار ماهرانه تعادلشان را هم حفظ می‌کردند. با زنان کوچک‌اندامی که لباس‌های بلند پوشیده بودند و موهای صاف و سیاهشان را روی شانه‌هایشان ریخته بودند، با دوچرخه‌ها، با موتورسیکلت‌ها و بچه‌ها با جعبه‌های واکس و ماهوت‌پاک‌کن‌هایشان برای براق کردن کفش‌ها و همچنین جنگ با تاکسی‌هایی که تند و وحشیانه می‌رفتند، مغایرت نداشت.

مرگ غیر از یک ارزش نسبی، ارزش دیگری ندارد. وقتی نایاب باشد به‌حساب می‌آید و وقتی زیاد و فراوان شود، دیگر به‌حساب نمی‌آید.

خدایا، جنگ چه چیز نفرت‌آوری است. این حرف را یک سرباز به شما می‌زند. حتماً مخ کسانی که جنگ را بازیچه خود قرار داده‌اند خراب است. حتماً خل هستند که چنین جنگی را هیجان‌آور و افتخارآمیز می‌دانند. جنگ فاجعه وحشتناکی است که غیر از گریستن، کار دیگری برایش نمی‌توان کرد.