کتاب نمایش یک رویا

چرا مردم وقتی غمگین می‌شوند، گریه می‌کنند؟... گفت چون لازم است تا چشم‌هایشان شُسته شود و دنیا را واضح‌تر ببینند!...

مرد: وای بر ما! مگر ما چه کرده‌ایم؟ کارشناس قرنطینه: لازم نیست کاری کرده باشید تا با کثافت زندگی آلوده شوید!

دختر: می‌خواهی دردهایم را ببینی؟ به چشم‌هایم نگاه کن! شاعر: نمی‌توانم به چشم‌هایتان نگاه کنم... دختر: پس چگونه می‌توانی کلماتم را تحمل کنی، وقتی دهان باز کنم؟

دختر: برای ایزدان، یک‌سال چون یک دقیقه است! دربان: اما برای انسان‌ها، یک دقیقه می‌تواند به‌اندازهٔ یک‌سال باشد!

دختر: من خودم را برای فقر آماده کرده بودم، اما نه برای کثافت! وکیل: فقر همیشه با کثافت همراه است!

دختر: خُب، می‌بینم! [دست می‌زند] پدر، بگو که چطوری گل‌ها از کثافت رشد می‌کنند؟ شیشه‌بُر: [عارفانه] چون آن‌ها کثافت را دوست ندارند، پس با عجله رشد می‌کنند تا به‌سرعت از زمین کنده شوند و به‌سوی نور، بالا بروند، گل کنند و بمیرند.

در چهره‌ات خطوطی وجود دارد که من فقط نمونهٔ آن را در نظم منظومهٔ شمسی، در صدای زیبای یک ویولن و یا تلألؤ ارتعاش‌های نور دیده‌ام. تو کودکی از بهشتی...

فرزندان خاک به خاک بازگردند، از خاک به خاک از خاک به آسمان. لگدمال شده، بدون بالی برای پریدن. به کدامین اشتباه خاکی شدند مقصر کیست، تو یا آنان؟

مادر: آه، این زندگی است! هر وقت کار خیری انجام شود، همیشه یکی پیدا می‌شود که آن کار را شر می‌داند... مهربانی با یکی، نامهربانی با دیگری است. آه، این زندگی است!

شادی مادام نیست و دم‌به‌دم رو به کاهش و نیستی است. شادی تمام می‌شود و غم جایش را خواهد گرفت.

هنوز بدترین چیز را ندیده‌ای. دختر: چه چیز را؟ وکیل: تکرار... بازگشت به گذشته!... خاطرات! دوباره تجربه کردن چیزهایی که تجربه کرده‌ای!...

وکیل: عدالت، وقتی‌که در جست‌وجوی عدالت است خودش را قربانی می‌کند. حقیقتی که اغلب اشتباه برداشت می‌شود!