بریده‌هایی از کتاب نمایش یک رویا

چرا مردم وقتی غمگین می‌شوند، گریه می‌کنند؟... گفت چون لازم است تا چشم‌هایشان شُسته شود و دنیا را واضح‌تر ببینند!...

مرد: وای بر ما! مگر ما چه کرده‌ایم؟ کارشناس قرنطینه: لازم نیست کاری کرده باشید تا با کثافت زندگی آلوده شوید!

دختر: می‌خواهی دردهایم را ببینی؟ به چشم‌هایم نگاه کن! شاعر: نمی‌توانم به چشم‌هایتان نگاه کنم... دختر: پس چگونه می‌توانی کلماتم را تحمل کنی، وقتی دهان باز کنم؟

دختر: برای ایزدان، یک‌سال چون یک دقیقه است! دربان: اما برای انسان‌ها، یک دقیقه می‌تواند به‌اندازهٔ یک‌سال باشد!

دختر: من خودم را برای فقر آماده کرده بودم، اما نه برای کثافت! وکیل: فقر همیشه با کثافت همراه است!

در چهره‌ات خطوطی وجود دارد که من فقط نمونهٔ آن را در نظم منظومهٔ شمسی، در صدای زیبای یک ویولن و یا تلألؤ ارتعاش‌های نور دیده‌ام. تو کودکی از بهشتی...

دختر: خُب، می‌بینم! [دست می‌زند] پدر، بگو که چطوری گل‌ها از کثافت رشد می‌کنند؟ شیشه‌بُر: [عارفانه] چون آن‌ها کثافت را دوست ندارند، پس با عجله رشد می‌کنند تا به‌سرعت از زمین کنده شوند و به‌سوی نور، بالا بروند، گل کنند و بمیرند.

فرزندان خاک به خاک بازگردند، از خاک به خاک از خاک به آسمان. لگدمال شده، بدون بالی برای پریدن. به کدامین اشتباه خاکی شدند مقصر کیست، تو یا آنان؟