بریده‌هایی از کتاب توتالیتاریسم (خلاصه کتاب)

نوع مدرنی از دیکتاتوری که در آن، یک فرد چهره تمام ملت می‌شود و گاهی با وجود مخالفت آحاد مردم باز هم با زور و سرکوب می‌خواهد جایگاه خود را حفظ کند.

رهبر دولت‌های توتالیتر حتی تحمل شنیدن انتقاد را ندارند و ایدئولوژی آن‌ها باید ایدئولوژی تک‌تک اعضای جامعه باشد. و این ایدئولوژی بهترین ابزار برای هدایت افراد اَتُمیزه‌شده است که به واسطه تبلیغات گسترده و پروپاگاندا شست‌وشوی مغزی شده‌اند.

درواقع، رهبر مرکز این نوع حکومت می‌شود و اگر شواهدی برای رَد دیدگاه رهبر ارائه گردد یا جایگزین مناسبی برای آن نظر، حکم یا قانون معرفی شود، توتالیترها نسبت «خیانت»، «عوام‌ستیزی» و «دشمنی» به او می‌دهند. توتالیترها آنقدر به رهبر خود وابسته هستند که می‌گویند هر نظری مخالف نظر او، تلاش دشمن برای گمراه کردن مردم است.

عادی‌سازی و سرکوب نیز از دیگر ویژگی‌های یک دولت و حکومت توتالیتر محسوب می‌شود.

در سراسر کتاب بارها تأکید می‌کند که عملکرد هوشیارانه در حفظ گفتمان آزاد و رفع شکاف در یک جامعه، راه مبارزه با توتالیتاریسم است.

یک رژیم توتالیتر اغلب با حفظ قدرت سیاسی، بر اساس یک ایدئولوژی فراگیر رسمی و تبلیغات فراوان حکومتی، از طریق کلیه رسانه‌های انحصاری خودش به قدرت می‌رسد. بارزترین ویژگی یک نظام توتالیتر، وجود «یک شخص» در رأس حکومت است. این فرد توسط تبلیغات و ایدئولوژی‌ای که توتالیتاریسم دارد بسیار مقدس‌سازی می‌شود و همیشه سُکان‌دار، نماد و قدرت اساسی فرد کشور است. از دیگر ویژگی‌های یک جامعه توتالیتر می‌توان به محدود کردن افراد، ممانعت از بحث، ایجاد رعب و وحشت در کشور برای نشان دادن قدرت خود، سرکوب معترضان، عدم وجود آزادی بیان در تمامی رسانه‌ها و برخورد با منتقدان، استفاده از سانسور و تاکتیک‌های مختلف برای خوب جلوه دادن حکومت و شخصی که در رأس آن قرار دارد و درنهایت، بستن کلیه راه‌هایی که افراد می‌توانند واقعیت توتالیتاریسم را ببینند اشاره کرد

شخصی که در رأس حکومت توتالیتر قرار دارد، بر همه‌چیز نظارت می‌کند، هیچ دستوری بدون نظر او صادر نمی‌شود، افراد جامعه به دلیل حضور او، فردیت، موجودیت و آزادی خود را از دست می‌دهند و او به غیر از منافع شخصی خودش به چیز دیگری فکر نمی‌کند.

آگاهی، اصل اساسی تغییر است

یک نظام توتالیتر برای ماندگاری و به قدرت رسیدن، حاضر به انجام هر کاری است؛ حتی اگر به قیمت «دیکتاتور» و «غاصب» خوانده شدن برایش تمام شود.

وقتی مردم عصبانی، بیکار، منزوی و بی‌انگیزه هستند احتمال بسیار زیادی برای قدرت گرفتن یک حکومت توتالیتر وجود دارد.

هر فرد باید بتواند که در انتخاب دولتی که قرار است وطنش را اداره کند، سهیم باشد. یک دولت باید نماینده تمام افراد جامعه باشد و در عمل هم آن را نشان بدهد.

یک نظام توتالیتر برای ماندگاری و به قدرت رسیدن، حاضر به انجام هر کاری است؛ حتی اگر به قیمت «دیکتاتور» و «غاصب» خوانده شدن برایش تمام شود.

هر فردی که در یک جنبش توتالیتر، عضوی از توده‌های همراه با جنبش شود، انسانیت خود را از دست می‌دهد. او رفته‌رفته تبدیل به یک چرخ‌دنده کوچک از یک ماشین بزرگ می‌شود که باید برای رسیدن به مقصد، همسو با دیگران حرکت کند.

می‌توان گفت که توده‌ها در یک دولت توتالیتر، کنترل کامل و آگاهانه‌ای بر زندگی خود ندارند و درواقع خواسته یا ناخواسته فقط اراده رهبر را اجرا می‌کنند.

آیا فردی می‌تواند با یک اشاره، نسل‌کشی کند و اقلیت‌های جامعه مانند مذاهب خاص یا نژادهای متنوع یک ملت را از بین ببرد؟

بارزترین ویژگی یک نظام توتالیتر، وجود «یک شخص» در رأس حکومت است.

بارزترین ویژگی یک نظام توتالیتر، وجود «یک شخص» در رأس حکومت است. این فرد توسط تبلیغات و ایدئولوژی‌ای که توتالیتاریسم دارد بسیار مقدس‌سازی می‌شود و همیشه سُکان‌دار، نماد و قدرت اساسی فرد کشور است.

نازی‌ها برای اینکه بتوانند توده‌های مختلف را با هم متحد کنند به یک دشمن ساختگی و انگیزه قوی احتیاج داشتند. آن‌ها یهودی‌ها را به عنوان هدف انتخاب کردند؛ چون می‌دانستند مردم آلمان به شدت از یهودیان نفرت دارند. دشمن ساختگی به آن‌ها کمک می‌کرد تا افراد را باهم متحد سازند. به همین دلیل، اگر نازی‌ها موفق می‌شدند آخرین یهودی دنیا را هم از بین ببرند بازهم آرام نمی‌نشستند و به دنبال یک دشمن فرضی دیگر می‌گشتند.

برای مبارزه با توتالیتاریسم، علاوه‌بر آگاهی، باید به حفظ خودانگیختگی توجه داشت؛ زیرا خودانگیختگی اولین صفت انسانی است که توتالیترها سعی در از بین بردن آن دارند.

رهبر دولت‌های توتالیتر حتی تحمل شنیدن انتقاد را ندارند و ایدئولوژی آن‌ها باید ایدئولوژی تک‌تک اعضای جامعه باشد.

ترس، ارعاب، کشتار، اقدامات شدید امنیتی، سانسور و به خصوص، «تکرار مداوم» این کارها می‌تواند به راحتی ماندن یک قدرت توتالیتر در جهان را تثبیت کند.

با حفاظت از خصوصیات انسانی، آزاداندیشی و ساختن دولت‌های دموکراتیک که نماینده همه مردم هستند، ما قادر خواهیم بود تا حد زیادی از پدیدار شدن رژیم‌های توتالیتر در آینده جلوگیری کنیم.

حقیقت ناگواری است که اغلب خودِ یک ملت طرفدار روی قدرت آمدن حکومت‌های توتالیتر هستند. نوع مدرنی از دیکتاتوری که در آن، یک فرد چهره تمام ملت می‌شود و گاهی با وجود مخالفت آحاد مردم باز هم با زور و سرکوب می‌خواهد جایگاه خود را حفظ کند.

انسان می‌خواهد احساس کند که به جامعه‌ای تعلق دارد که برای او ارزش قائل است. توتالیتاریسم هم دقیقا از احساس این دسته افراد باخبر است. بنابراین، جای تعجبی ندارد که شعارهای جنبش‌های توتالیتر مملو از وعده‌های دروغین است.

عملکرد هوشیارانه در حفظ گفتمان آزاد و رفع شکاف در یک جامعه، راه مبارزه با توتالیتاریسم است.

توتالیتاریسم درواقع شکلی از یک نظام سیاسی است که در آن، حکومت تقریباً تمام جنبه‌های زندگی عمومی و خصوصی افراد را کنترل می‌کند. رژیم‌هایی که این شکل نظام سیاسی را دارند، «توتالیتِر» نامیده می‌شوند.

زمانی که دموکراسی بیان‌گر حقیقت جامعه و نماینده اکثر مردم نباشد، سر و کله «توتالیتاریسم» برای در دست گرفتن قدرت پیدا می‌شود.

یک رژیم توتالیتر اغلب با حفظ قدرت سیاسی، بر اساس یک ایدئولوژی فراگیر رسمی و تبلیغات فراوان حکومتی، از طریق کلیه رسانه‌های انحصاری خودش به قدرت می‌رسد.

از دیگر ویژگی‌های یک جامعه توتالیتر می‌توان به محدود کردن افراد، ممانعت از بحث، ایجاد رعب و وحشت در کشور برای نشان دادن قدرت خود، سرکوب معترضان، عدم وجود آزادی بیان در تمامی رسانه‌ها و برخورد با منتقدان، استفاده از سانسور و تاکتیک‌های مختلف برای خوب جلوه دادن حکومت و شخصی که در رأس آن قرار دارد و درنهایت، بستن کلیه راه‌هایی که افراد می‌توانند واقعیت توتالیتاریسم را ببینند اشاره کرد.

اگر می‌خواهی دروغی را باور کنی، آن را به حدی بزرگ کن که خودت هم باورش کنی.