کتاب آشنایی با تنظیم بازار

مخالفان می‌گویند انسان‌ها حقوق بنیادینی دارند که فروش آن‌ها به لحاظ اخلاقی قابل ایراد است. به همین ترتیب، ممکن است گفته شود که خطرات خاصی نباید بر زندگی افراد تحمیل شود مهم نیست که در قبال آنچه قیمت یا غرامتی پرداخت شده یا ثروتی حاصل می‌شود

اگرچه به سختی می‌توان گفت «تنظیم خوب» چیست، موضوعی است که بی‌تردید مجادلات زیادی را برمی‌انگیزد. مفسران و دولت‌ها به یکسان تلاش کرده‌اند تا از زیر بار تعیین محک‌های دقیق طفره روند و در عوض خواسته‌اند فهرست‌هایی از محک‌ها و عناصری ارائه دهند که تصور می‌شود در یک رژیم خوب تنظیم وجود دارند. این رویکرد این مزیت برجسته را دارد که انباشت معیارها به گروه‌های مختلف با علایق و سیاست‌های گوناگون امکان می‌دهد تا با توافق کلی بر سر محک‌های مرتبط ارزیابی (جدول ۳-۱)، دربارهٔ کیفیت تنظیم بحث کنند - حتی اگر دربارهٔ موازنه بین این محک‌ها و اصلی‌ترین دستاوردهای نهایی اتفاق نظر نداشته باشند.

اگر کشوری در صدد جذب سرمایه‌گذاران بخش خصوصی است، ضروری است علائمی دال بر ایجاد محیط تنظیمی «مساعد» مخابره کند

ابعاد چهارگانه‌ای که تصمیم‌گیران (قانون‌گذاران) را در انتخاب اشکال نهادی هدایت می‌کند، اشاره کرد (۶۶). «هزینه‌های تصمیم‌گیری» عبارت‌اند از هزینه‌های فرصتی که توسط کسانی پرداخت می‌شود که تصمیمات سیاسی اتخاذ می‌کنند (به قول هورن، قانون‌گذاران). هرچه این هزینه‌ها بالاتر باشند، احتمال اینکه تفویض روی دهد، افزایش می‌یابد. «هزینه‌های تعهد» عبارت‌اند از هزینه‌های بالقوه‌ای که سیاست‌گذاران نسل بعد احتمالاً باید در معکوس نمودن یک تصمیم اولیه بپردازند. «هزینه‌های سازمانی» عبارت‌اند از هزینه‌های پایش یک نهاد تنظیم‌کننده. هرچه این هزینه‌ها بالاتر باشند، احتمال اینکه تفویض صورت پذیرد کاهش می‌یابد. سرانجام «هزینه‌های تردید» حاصل تردیدهای اصیلی است که برنامه‌ها تحمیل می‌کنند و بر تخصیص و توزیع مزایا در بین ذینفعان تأثیر می‌گذارند.

«لایه‌بندی نهادی» به یکی از سنتی‌ترین علایق به مطالعهٔ سازمان‌ها مربوط می‌شوند، به ویژه این موضوع که چگونه سازمان‌ها و نظام‌های قانون‌محور به تغییرات در محیط پیرامونی خود واکنش نشان می‌دهند (۶۹). در مقابل روایت‌هایی که مدافع اقتباس فوری هستند، مدل «لایه‌بندی» می‌گوید که شاهد فرایندهایی از مقاومت اولیه و پذیرش بخشی هستیم (۷۰). برای مثال، فشارهای اولیه برای اصلاحات رد می‌شوند، بعد بخش‌هایی از آن‌ها پذیرفته می‌شود و در صورت ادامهٔ اعمال فشار، در نهایت تغییر و تبدیل کلی روی می‌دهد

سؤال دیگری که مطرح می‌شود این است که آیا شرکت خود را اصولاً یک «سازمان مشورتی» می‌داند. بسیاری از شرکت‌ها نگاه کاملاً متفاوتی به خود دارند - خود را سازمان‌هایی می‌بینند که کالا و خدمات می‌فروشند تا در چارچوبی که بازار مشخص کرده به سهامداران خود سود برسانند. احتمالاً تصور آن‌ها این است که اصولاً کاری با مشورت ندارند و تعهد نسبت به مشورت نوعی کج‌روی است.