بریده‌هایی از کتاب اژدها

هیچ آدمی نمی‌تواند تمامیتم را که در تاریکی می‌درخشد زیر سؤال ببرد

بهشت سبکی از موسیقی است که آدم‌های کر می‌خواهند بشنوند.

من همان اندازه از مقصد خویش می‌دانم که آدمی از توان خود در بیان دقیق چیستی‌اش.

بی‌گمان اگر به من باشد می‌گویم آن‌ها احساس می کنند در نیم‌تاریکنای مدام زندگی می‌کنند، چون دهکده‌ای زیر آب در دره‌ای غرق شده.

وقتی که چشمانم سیاه می‌سوخت و دستنویس‌ها از دستانم می‌افتاد، به اتاقت آمدم که بگویم تو اولین کسی هستی روی زمین که می‌داند بعد از ده ماه در میدان نبرد، در این لحظه شاهکار هفت‌هزاربیتی‌ام را به اتمام رساندم.

یقین دارم که بهترین کاری که کرده‌ای فنجان چایی بود که در روزگار تنهایی‌ام برایم آوردی: با آنکه بسیار غیرمنتظره بود گمانم که برای اولین‌بار فهمیدم جادوی محبت را.