کتاب گاهی به قبرها هم نگاه کن

حالا عادت کرده‌ام، یک سال که زیاد است، آدم توی کم‌تر از آن هم عادت می‌کند.

باران نم‌نم می‌بارید و بند امیر را سوراخ‌سوراخ می‌کرد.

بعد هم آن‌قدر بوی غذا می‌شنویم که انگار همیشه یک تکه دنبه و یک تکه پیاز توی گلوی‌مان است

ولی نمی‌خوابم. باز هم آگهی‌ها را می‌خوانم. اگر بخوابم زود صبح می‌شود.

آدم‌ها گم می‌شدند. اولش خیال می‌کرد دلیلی دارد و آن‌هایی که گم می‌شوند کاری کرده‌اند اما بعد، وقتی که دوتا جوان دست‌فروش اتاق‌بغلی‌شان هم گم شدند، فهمید می‌شود هیچ کاری نکرد و گم شد.