کتاب من لیاقتم خداحافظی بهتری بود

۶:۳۴ عصر دوست دارم بدونی، اما نمی‌خوام خودم بهت بگم.

چون هیچ‌وقت فکر نمی‌کنی که بار آخر بار آخره فکر می‌کنی دفعه‌های بعد هم هست فکر می‌کنی تا ابد وقت داری اما نداری.

۹:۴۴ شب گاهی سخت‌ترین بخش دوست‌داشتن کسی لحظه‌ایه که می‌فهمی بهترین کاری که از دستت برمی‌آد اینه که رهاش کنی بره.

۵:۵۷ صبح دلیل این‌که نمی‌تونیم کسی رو رها کنیم اینه که از عمق وجودمون هنوز امیدواریم.

۱۱:۳۳ شب فکر کردم دارم رها می‌کنم، تا اینکه یکی یه روز ازم پرسید: «اگه یه آرزو داشتی، اون چی بود؟» و اولین فکری که به ذهنم رسید این بود که اون آرزو رو حروم تو کنم.

۸:۰۰ شب هر باری که بهت فکر می‌کنم، باید به خودم یادآوری کنم که اگه می‌خواستی با من بمونی، می‌موندی.

تو هنوز نوتیفیکیشن مورد علاقهٔ منی.

هنوز اولین باری که کل شب رو با هم بیدار موندیم یادمه.

۱۱:۱۸ شب بدترین احساس یعنی باید با کسی که دلت می‌خواد هر لحظه رو باهاش باشی خداحافظی کنی.

با یا بدون بحث، تو هنوز همونی هستی که دلم می‌خواد.

۹:۳۸ شب سعی می‌کنیم احساساتمون رو با سکوت پنهان کنیم ولی فراموش می‌کنیم که چشم‌هامون حرف می‌زنن.

حتی با این‌همه عذابی که به‌خاطرت کشیدم، هنوزم اگه بهم زنگ بزنی جواب می‌دم.

تو همیشه آدم مورد علاقهٔ من می‌مونی، همیشه.

۵:۰۰ صبح گاهی آدم‌هایی که هزاران کیلومتر باهات فاصله دارن بیشتر از کسایی که درست کنارت هستن می‌تونن حالت رو بهتر کنن.

من اهمیت می‌دم، من همیشه اهمیت می‌دم، مشکلم هم همینه.

۸:۵۷ شب تو همون «هیچی» ای هستی که وقتی آدم‌ها می‌پرسن به چی فکر می‌کنم، در جوابشون می‌گم.

۵:۵۷ صبح دلیل این‌که نمی‌تونیم کسی رو رها کنیم اینه که از عمق وجودمون هنوز امیدواریم.

قبل از این‌که ببینمت، نمی‌دونستم این‌که به یکی نگاه کنی و بی‌دلیل لبخند بزنی چه حالیه.

قبل از اینکه وقتت تموم شه بگو قبل از اینکه خیلی دیر شه بگو احساست رو بگو صبرکردن اشتباهه.

بخشی از وجودم به‌دنبال جوابه، ولی بخشی از وجودم نمی‌خواد بدونه بخشی از وجودم نمی‌خواد رها کنه، اما بخشی از وجودم می‌خواد بذاره بری.

درس مهم زندگی: اگه بخواد، می‌تونه.

اگه دارم باهات حرف می‌زنم یعنی اهمیت می‌دم اگه سکوت کردم یعنی دیگه کاری ندارم.

اشتباه برداشت نکن، تو هنوز قدرِ یه دنیا برام ارزش داری فقط دیگه ارزش نداره برات بجنگم.

گیر افتادم بین این‌که کاش هنوز با هم بودیم و کاش هیچ‌وقت هم رو ندیده بودیم.

آخرین باری که دیدمت باید محکم‌تر بغلت می‌کردم.

۹:۵۱ شب من برای رفتنت آماده نبودم، ولی این تصمیمش چندان با من نبود و تمام حرفی که می‌شد بزنم «باشه» بود.

من بدجوری تلاش کردم تا اونی باشم که تو لازم داشتی.

قبلاً با تمام وجودم سخت می‌جنگیدم، که نگهت دارم... که نگهمون دارم. حالا دارم با تمام وجودم می‌جنگم که رهات کنم و رهامون کنم...

وقتی کم‌کم عاشقت شدم، فهمیدم که هیچ‌وقت این‌جوری عاشق کسی نشده بودم.

تو همیشه آدم مورد علاقهٔ من می‌مونی، همیشه.