کتاب ستون های جامعه

آون: من این کار را به‌خاطر علاقه‌ام به جامعه انجام دادم. کراپ: برعکس، رئیس می‌گوید این مسئله باعث ازهم‌گسیختگی جامعه می‌شود.

شما نمی‌توانید از وقت بیکاریتان استفاده کنید تا کارگرها را در وقت کارشان بیکار کنید.

خلاصهٔ جوامع بزرگ امروزی دیوسیرتان فرشته‌نما هستند.

خُب، من نمی‌دانم چه بگویم. اغلب وقتی که در مدرسه‌ام، آرزو می‌کنم که ای‌کاش جایی بسیار دور، در یک دریای توفانی باشم.

خُب، اگر آن‌ها بخواهند دعوا را دوباره شروع کنند، من به‌نوبهٔ خودم اهمیت زیادی برایش قائل نمی‌شوم، اما به‌هرحال یک آشوب به‌پا خواهد شد.

زن‌ها به‌عنوان حامیان اجتماع چه مزخرفاتی!

اما شما همه غمگین به نظر می‌آیید. در این اتاق نیمه‌تاریک نشسته‌اید و پارچه‌های سفید می‌دوزید. کسی که در فامیل نمرده، مرده؟

(به هیلمر اشاره می‌کند و از دیگران می‌پرسد.) این هنوز هم اینجا بیخودی وقت تلف می‌کند و تمام مدت آه می‌گوید؟

پیشرفت یا از طریق من به‌دست می‌آید یا هیچ‌وقت به‌دست نمی‌آید.

چطور سرمایه و علم جرئت می‌کنند که این اختراعات جدید را در مقابل جامعه‌ای بگذارند که هنوز به مردم خود تعلیم نداده که چگونه آن‌ها را به‌کار بگیرند.

تو بیش از اندازه می‌خوانی و فکر می‌کنی آون! و این عاقبت خوشی برایت ندارد. همین مسئله است که تو را از موقعیت خودت جدا می‌کند.

خُب، وقتی هیچ کار دیگری نمی‌توان کرد، باید که ضعیف‌ترها راه را برای قوی‌ترها باز کند. وقتی همه‌چیز گفته شد، فرد باید قربانی اکثریت شود. این تنها جوابی است که من می‌توانم به تو بدهم؛ و این تنها راه کار کردن در این دنیاست.

من باید یک‌بار دیگر او را ببینم، ما نمی‌توانیم این‌طور از هم جدا شویم.

آه، من از تمام این آدم‌های محترم بیزارم.