بریده‌هایی از کتاب دختر بد خوب

مادر بودن ترکیب عجیبی از عشق، نفرت و عذاب‌وجدان است.

باید برای چیزهایی که خیلی دوست داری وقتی بذاری. اگه این کار رو نکنی، حماقت کردی

«رودخونه‌ها مثل آدم‌هان. تغییر می‌کنن، به جایی می‌رن که باید برن. گاهی شبیه خودشون نیستن، اما به هر حال، ذاتشون همونه.»

آدم‌ها فکر می‌کنند همیشه فردایی وجود دارد. عقل و شعور و گورستان‌ها روزی به آن‌ها ثابت خواهد کرد که اشتباه می‌کرده‌اند.

«بدترین نوع دلشکستگی اینه: کسی که دوست داری به کسی تبدیل بشه که نمی‌تونی دوستش داشته باشی.

آدم‌ها تا وقتی زندگی‌شان به هم نریزد، نمی‌فهمند چه زندگی خوبی داشته‌اند.

«این روزها همه فقط همین کار رو می‌کنن: حرف زدن. یادشون رفته چطور باید گوش کنن.»

«آدم‌ها همیشه چاره دارن، فقط برعکسش رو وانمود می‌کنن، چون می‌خوان حس بهتری نسبت به انتخاب‌های بدشون داشته باشن.»

همۀ ما مثل بوم‌هایی خالی زندگی را شروع می‌کنیم و بعد دنیا ما را با افکار و احساساتی نقاشی می‌کند که وانمود می‌کنیم مال خودمان‌اند.

دو تا آدم نمی‌تونن یه لحظه رو مثل هم به یاد بیارن

بدترین نوع دلشکستگی اینه: کسی که دوست داری به کسی تبدیل بشه که نمی‌تونی دوستش داشته باشی.

مادر بودن ترکیب عجیبی از عشق، نفرت و عذاب‌وجدان است

بدترین نوع دلشکستگی اینه: کسی که دوست داری به کسی تبدیل بشه که نمی‌تونی دوستش داشته باشی

دروغ گفتن در دنیایی که ما زندگی می‌کنیم خیلی آسان است.

تنها نکتۀ خوبِ از دست دادنِ همه چیز آزادی‌ای است که از نداشتن چیزی برای از دست دادن شکل می‌گیرد.

کتاب‌ها بیشتر از کسانی که آن‌ها را می‌خوانند یا جایی که خوانده می‌شوند، برایش اهمیت دارند. کتاب خوب می‌تواند نوری در تاریکی باشد. کتاب خوب می‌تواند تنهایی را درمان کند، ذهن‌ها یا حتی دنیا را تغییر دهد. کتاب خوب شبیه جادو است.

کتاب‌ها پناهگاه او در برابر واقعیت مصیبت‌بار کودکی‌اش بودند و اجازه می‌دادند وقتی زندگی واقعی زیادی شلوغ می‌شد بین صفحاتشان پنهان شود.

بدترین نوع دلشکستگی اینه: کسی که دوست داری به کسی تبدیل بشه که نمی‌تونی دوستش داشته باشی.

«همۀ ما غم و شادی رو توی زندگی تجربه می‌کنیم. هیچ زندگی‌ای کامل نیست، باید یاد بگیریم بین اوقات بد و خوبمون تعادل ایجاد کنیم. اشتباهات همدیگه رو ببخشیم، چون هر کسی اشتباه می‌کنه.»

به‌نظرم، همۀ ما مثل بوم‌هایی خالی زندگی را شروع می‌کنیم و بعد دنیا ما را با افکار و احساساتی نقاشی می‌کند که وانمود می‌کنیم مال خودمان‌اند.

فرانکی دوست دارد برای هر چیز زنگ ساعتش را تنظیم کند، چون فقط در این صورت از گوشی‌اش صدایی درمی‌آید.

«آدم‌ها همیشه چاره دارن، فقط برعکسش رو وانمود می‌کنن، چون می‌خوان حس بهتری نسبت به انتخاب‌های بدشون داشته باشن.»

به‌نظرم دو دسته آدم در جهان وجود دارند: آن‌ها که آرزو دارند هرگز فراموش نشوند و دستۀ دیگر که امیدوارند از همان ابتدا در ذهن کسی نمانند. به‌نظرم، من جزء هر دو دسته‌ام، بسته به حال‌وهوایم.

اعتراف می‌کنم همیشه یه‌کم برام عجیب بود که اون شغلی رو انتخاب کرد که لازمه‌ش کمک به دیگرانه، در حالی که هیچ وقت نتونست به خودش کمک کنه.»

«بدترین نوع دلشکستگی اینه: کسی که دوست داری به کسی تبدیل بشه که نمی‌تونی دوستش داشته باشی.

وقتی به‌اندازۀ من عمر کنی، متوجه می‌شی خاطرات می‌تونن همۀ ما رو به دروغ‌گو تبدیل کنن. دو تا آدم نمی‌تونن یه لحظه رو مثل هم به یاد بیارن و گاهی آدم‌ها دربارۀ جزئیات، اتفاق نظر ندارن.

گاهی آرزو می‌کند کاش می‌توانست اشتراک زندگی‌اش را هم لغو کند و در زندگی تازه‌ای ثبت‌نام کند.

بیشتر آدم‌ها نقش‌هایی را بازی می‌کنند که زندگی برایشان تعیین کرده، بی‌آنکه حتی بدانند در حال چه‌کاری‌اند.

اگر بچه‌ای به مقدسات پدر و مادرش ایمان نداشته باشد، باید چه کند؟

شکلی از خودمان که جلوی بقیه به نمایش می‌گذاریم و شکلی که در خانه داریم مضحک‌اند.