بریده‌هایی از کتاب دختر بد خوب

مادر بودن ترکیب عجیبی از عشق، نفرت و عذاب‌وجدان است.

باید برای چیزهایی که خیلی دوست داری وقتی بذاری. اگه این کار رو نکنی، حماقت کردی

برای پنهان شدن، جایی بهتر از داخل رؤیاهایتان وجود ندارد.

«این روزها همه فقط همین کار رو می‌کنن: حرف زدن. یادشون رفته چطور باید گوش کنن.»

«رودخونه‌ها مثل آدم‌هان. تغییر می‌کنن، به جایی می‌رن که باید برن. گاهی شبیه خودشون نیستن، اما به هر حال، ذاتشون همونه.»

«بدترین نوع دلشکستگی اینه: کسی که دوست داری به کسی تبدیل بشه که نمی‌تونی دوستش داشته باشی.

آدم‌ها تا وقتی زندگی‌شان به هم نریزد، نمی‌فهمند چه زندگی خوبی داشته‌اند.

آدم‌ها فکر می‌کنند همیشه فردایی وجود دارد. عقل و شعور و گورستان‌ها روزی به آن‌ها ثابت خواهد کرد که اشتباه می‌کرده‌اند.

«آدم‌ها همیشه چاره دارن، فقط برعکسش رو وانمود می‌کنن، چون می‌خوان حس بهتری نسبت به انتخاب‌های بدشون داشته باشن.»

دو تا آدم نمی‌تونن یه لحظه رو مثل هم به یاد بیارن

همۀ ما مثل بوم‌هایی خالی زندگی را شروع می‌کنیم و بعد دنیا ما را با افکار و احساساتی نقاشی می‌کند که وانمود می‌کنیم مال خودمان‌اند.

بدترین نوع دلشکستگی اینه: کسی که دوست داری به کسی تبدیل بشه که نمی‌تونی دوستش داشته باشی.

آدم‌ها تا وقتی زندگی‌شان به هم نریزد، نمی‌فهمند چه زندگی خوبی داشته‌اند.

بچه‌ها فقط دوست داشتن را می‌آموزند، تا وقتی دنیا ـ یا مادرشان ـ نفرت ورزیدن را به آن‌ها یاد می‌دهد.

مادر بودن ترکیب عجیبی از عشق، نفرت و عذاب‌وجدان است

بدترین نوع دلشکستگی اینه: کسی که دوست داری به کسی تبدیل بشه که نمی‌تونی دوستش داشته باشی

به‌نظرم دو دسته آدم در جهان وجود دارند: آن‌ها که آرزو دارند هرگز فراموش نشوند و دستۀ دیگر که امیدوارند از همان ابتدا در ذهن کسی نمانند. به‌نظرم، من جزء هر دو دسته‌ام، بسته به حال‌وهوایم.

اعتراف می‌کنم همیشه یه‌کم برام عجیب بود که اون شغلی رو انتخاب کرد که لازمه‌ش کمک به دیگرانه، در حالی که هیچ وقت نتونست به خودش کمک کنه.»

«بدترین نوع دلشکستگی اینه: کسی که دوست داری به کسی تبدیل بشه که نمی‌تونی دوستش داشته باشی.

یکی از مزایای پیر شدن این است که به نظر دیگران دربارۀ خودش اهمیت نمی‌دهد.

حس چیزی ـ حتی درد ـ بهتر از حس نکردن چیزی است.

دروغ گفتن در دنیایی که ما زندگی می‌کنیم خیلی آسان است.

شاید همۀ آدم‌ها آرزو دارند وقتی فرصت داشتند، چیزهایی به پدر و مادرشان می‌گفتند.

«این روزها همه فقط همین کار رو می‌کنن: حرف زدن. یادشون رفته چطور باید گوش کنن.»

به صورتم دستور می‌دهم لبخند بزند، اما اطاعت نمی‌کند

آن‌قدر دوستش دارم که بیشتر از آن قابل تصور نیست

برای پنهان شدن، جایی بهتر از داخل رؤیاهایتان وجود ندارد.

آدم‌هایی که قبلاً بودیم، همیشه، سرانجام، به کسانی می‌رسند که الان هستیم.

گاهی انجام کارِ نادرست درست‌ترین کار است. همه این را می‌دانند، حتی اگر برعکسش را وانمود کنند.

اما همۀ ما نقاب به چهره می‌زنیم