بریده‌هایی از کتاب چرا مسیحی نیستم؟

کلیسا مانع آموزش اخلاق علمی و همکاری بوده و به جای آن‌ها اعتقاد به گناه و تنبیه را رایج می‌سازد.

تا چندی قبل چنانچه کودکی درس‌هایش را خوب نمی‌فهمید، راه معمولی معالجه او شلاق زدن و سرزنش کردن بود. البتّه این موضوع تقریبا در تعلیم و تربیت در حال حاضر منسوخ شده، ولی در امور جزایی همچنان به حال خود باقی است.

زندگی خوب، آن زندگی‌ای است که: از عشق سرچشمه گرفته و با دانش رهبری شود.

افرادی که با عقاید عامه‌پسند مخالفت می‌ورزند منشاء تمامپیشرفت‌ها شده‌اند.

اغلب از کسانی که به خدا ایمان دارند کسانی هستند که از بچگی به آنها چنین یاد داده شده است، و علت اساسی این اعتقاد نیز همین مطلب است.

انسان آن طور که احمقانه با هم نوع خویش رفتار می‌کند با یک اتومبیل یا موتورسیکلت رفتار نمی‌نماید، وقتی اتومبیلی از حرکت باز ایستد، او این عمل را حمل بر گناه اتومبیل نمی‌داند؛ او نمی‌گوید تو یک اتومبیل شریر و بد ذاتی هستی، و لذا دیگر به تو بنزین نخواهم داد تا خودت حرکت کنی.

رشک نوعی از حسادت است که آن را حسادت عشقی مینامیم

همان‌طور که رودخانه با بسترش مربوط می‌باشد، خاطرات، عادات و رفتار ما هم با ساختمان مغزی ما در ارتباط است. آب رودخانه پیوسته در تغییر است، ولی مسیر آن پیوسته در مسیر باران‌های گذشته و قبلی خواهد بود.

در واقع این چیز همان عاداتی هستند که در نتیجهٔ واقعات مکرر حادث شده‌اند. مثلاً: نور درخشان موجب می‌شود که مردمک چشم منقبض گردد؛ و چنانچه به تکرار نوری در چشم شخصی بتابانیم و در همان موقع زنگی را به نواختن درآوریم، بعد از یک سلسله تکرارها نهایتا زنگ به تنهایی و بدون نور زدن موجب می‌شود که مردمک چشم این شخص منقبض گردد.