کتاب دیوید کاپرفیلد

در یک کلام، مورد علاقهٔ دوشیزه مردستن نبودم. در یک کلام، مورد علاقهٔ هیچ‌کس نبودم، حتی خودم؛ چون آن‌هایی که دوستم داشتند نمی‌توانستند آن را نشان دهند و آن‌هایی که دوستم نداشتند چنان آشکارا آن را نشان می‌دادند که به این نکته با حساسیت آگاه بودم که همیشه غیرطبیعی و زمخت و کودن به نظر می‌رسم.

آقای میکابر که دست‌وپایش را گم کرده بود و دوباره لبخند می‌زد در جواب گفت: «می‌گویم بیچارهٔ مفلوکی که مشاهده می‌کنی. پند من این است، کاری را که امروز می‌توانی بکنی هرگز به فردا میفکن. تعلل دزد عمر است. یقه‌اش را بگیر!» خانم میکابر گفت: «پند پدر بیچاره‌ام.»

«هرگز در هیچ چیز پست نباش، هرگز دروغگو نباش، هرگز بی‌رحم نباش. از این سه شر دوری کن، ترات، تا من همیشه بتوانم به تو امیدوار باشم.»

در مشاهدهٔ طبیعت بشر همیشه این نکته را در نظر داشته‌ام که مردی که دلیل خوبی برای ایمان به خودش دارد هرگز پیش دیگران خودنمایی نمی‌کند تا به او ایمان بیاورند. به همین دلیل در عین عزت‌نفس فروتنی خود را حفظ کردم؛ و هرچه بیشتر ستایش می‌شدم بیشتر می‌کوشیدم تا سزاوار آن باشم.