کتاب لیبرالیسم و منتقدان آن

از این حقیقت که می‌گوید همهٔ مردم با یکدیگر فرق دارند، چنین نتیجه می‌شود که اگر با آن‌ها رفتاری برابر داشته باشیم، وضعیت موجود آن‌ها به نابرابری منتهی می‌شود

اگر میهن هم حضور زنده و فعالی در میان شهروندان نداشته باشد، نمی‌توان از شهروند خواست که میهنش را بیش از خودش دوست بدارد.

فساد مردم، جدا از فساد نمایندگانشان یا فساد طبقهٔ فرمانروا، تنها در حکومتی امکان‌پذیر است که سهمی از قدرت عمومی را به مردم تفویض کرده باشد و راه دست‌آموزکردن این قدرت را نیز بدانان آموخته باشد.

منشأ واقعی ستم، انباشت قدرت و تمرکز آن است. فرقی هم نمی‌کند که این انباشت و تمرکز در کجا باشد؛ چراکه صرف وجود قدرت مطلق، آزادی را به خطر می‌اندازد.

متأسفانه آزادی و برابری غالباً در تعارض‌اند: گاه پیش می‌آید که تنها راه پیشبرد مؤثر برابری، محدودکردن آزادی است و گاه پیامدهای پیشبرد آزادی به حال برابری زیان‌بار است.

آزادی نه‌تنها با دیگر انواع برابری مناسبتی ندارد، بلکه اگر بتواند نابرابری را در جنبه‌های متعددی ایجاد و تقویت می‌کند

دست‌کم آزادی مذهب، عقیده، بیان و مالکیت باید از هرگونه تعرض خودسرانه مصون بماند.

چرا می‌گوییم کثرت‌گرایی انسانی‌تر است؟ زیرا برخلاف نظر معماران نظام و سیستم‌سازان نمی‌خواهد مردم را به نام آرمانی دوردست و نامنسجم از ضروریات زندگی محروم سازد. بدین سبب که انسان‌ها رفتاری پیش‌بینی‌ناپذیر دارند و خود را به طرز پیش‌بینی‌ناپذیری عوض می‌کنند.

تلاش در ایجاد پیامدهای ارزشمند ممکن است بسی شایسته باشد؛ اما در عمل به شکست کامل بینجامد و برعکس موفقیت کامل ممکن است ناشی از بخت و اقبال باشد و از لیاقت فرد حکایت نکند. اگر بدانیم کسی تمامی تلاش‌های ممکن را به عمل آورده است، مایلیم بدون توجه به اینکه تلاش او پیامد مطلوب را به دنبال داشته یا نه، اجر و پاداش خود را دریافت کند.

نقش انقلابیون حرفه‌ای غالباً در راه‌اندازی انقلاب نیست؛ بلکه در رسانیدن خویش به قدرت، به دنبال فروپاشی نظام پیشین است. آنان از این مزیت بزرگ برخوردارند که در مبارزهٔ قدرت، نام آنان تنها نام‌های شناخته‌شده برای مردم است؛ وگرنه نظریه‌هایشان یا آمادگی فکری و تشکیلاتی‌شان نقشی در این به‌قدرت‌رسیدن آن‌ها ندارد.

در قلمرو آزادی‌های شخصی حداقلی وجود دارد که به هیچ وجه نباید به آن تجاوز کرد؛ زیرا اگر چنین شود، فرد خود را در بن‌بستی چنان تنگ گرفتار خواهد دید که حتی حداقل رشد استعدادهای طبیعی‌اش با مانع روبه‌رو می‌شود

او در مقالهٔ مشهور خود اعلام می‌کند که تمدن پیشرفت نخواهد کرد مگر آنکه مردم اجازه یابند همان‌گونه که دلخواهشان است در مسیر مورد علاقهٔ خویش زندگی کنند.

برای من آسان‌تر این خواهد بود که خود را قانع کنم که اجبار دیگران به دلیل منافع خودشان است و برای خود من نفعی ندارد. در این صورت، مدعی خواهم بود که من بهتر از خود آن‌ها، به منافع راستینشان آگاهی دارم.

این سلب شخصیت آشکار که شخص را در مقام انتخاب، کسی می‌شمارد غیراز آنکه هست یا کسی می‌شمارد که دست‌کم هنوز عملاً و بالفعل نیست، در بطن تمامی نظریه‌های سیاسی که آرمان آن‌ها تکمیل نفس است وجود داشته و مستتر است

عدالت توزیعی هنگامی که معمول شود، بازهم عملی نخواهد بود، مگر آنکه بتوان تمامی جامعه را برطبق آن سازمان‌دهی کرد. این امر به ایجاد نوعی جامعه منجر می‌شود که از تمامی جهات اساسی نقطهٔ مقابل جامعهٔ آزاد خواهد بود؛

در انقلاب ۱۸۴۸ سلطنت سقوط کرد، «اما نه در اثر ضربات فاتحان، چراکه آنان نیز به همان اندازه از پیروزی خویش به شگفت آمده بودند که مغلوبان از شکست خود».

همان‌طور که هانا آرنت می‌نویسد: «آنچه جامعهٔ انبوه را تا بدین حد تحمل‌ناپذیر می‌سازد، تعداد افراد آن نیست یا دست‌کم این عامل درجهٔ اول به‌حساب نمی‌آید، بلکه این مطلب است که جهان حد فاصل این مردم، قدرت گردهم‌آوردن آن‌ها را از دست داده و نمی‌تواند آن‌ها را به هم مرتبط یا از هم جدا سازد.»[۷] تا آن اندازه که زندگی عمومی و مشترک ما به زوال رفته و احساس تعادل همگانی ما از میان رخت بربسته است، به همان میزان آسیب‌پذیری ما هم در برابر سیاست‌های توده‌ای که نظام‌های توتالیتر پیشنهاد می‌کنند، زیاد شده است

یک عقیده بیش از هر عقیده‌ای دیگر، مسئولیت قربانی‌کردن افراد را در قربانگاه آرمان‌های بزرگ تاریخی مانند عدالت، پیشرفت یا سعادت نسل‌های آینده، مأموریت مقدس یا رهاسازی یک ملت، قوم یا طبقه یا حتی خود آزادی که فداکاری افراد در راه آزادی جامعه را می‌طلبد، بر عهده دارد. و آن اعتقاد به این است که جایی، در گذشته یا در آینده، در وحی الهی یا در ذهن شخص اندیشمند، در احکام تاریخ یا علم یا در قلب مردی پاک و خوب راه‌حلی نهایی وجود دارد.