کتاب پینوکیو، آدمک چوبی

باز پری به او گفت: «پینوکیو، مواظب باش. بچه‌ها زود قول می‌دهند اما سر قول‌شان نمی‌مانند.»

«بسیار خوب، تو را می‌بخشم و نمی‌خواستم بدی تو را به رخت بکشم. اما بدان و آگاه باش که انسان اگر می‌خواهد به او احترام بگذارند، خودش نباید ادب و فروتنی را فراموش کند.»

«راستی که ما بچه‌ها چقدر بدبختیم. هر کس را که می‌بینی ما را سرزنش می‌کند، همه به ما بکن نکن می‌گویند. همه ما را نصیحت می‌کنند. اگر آدم به حرف‌شان گوش ندهد می‌خواهند هرطوری شده حرفشان را مثل حرف‌های پدر و مادر سر آدم سبز کنند.

«بسیار خوب، تو را می‌بخشم و نمی‌خواستم بدی تو را به رخت بکشم. اما بدان و آگاه باش که انسان اگر می‌خواهد به او احترام بگذارند، خودش نباید ادب و فروتنی را فراموش کند.»

پینوکیو دید دارد می‌میرد. اما باز هم امیدوار بود که یکی پیدا شود و نجاتش بدهد.

«بچه‌جان، دروغ دو جور است، دروغ‌های بی‌شاخ و دروغ‌های شاخدار؛ و فوراً می‌شود آن‌ها را از هم جدا کرد. اما دروغ‌هایی که تو گفتی از آن دروغ‌های شاخداری است که باعث شده دماغ تو دراز شود.»

«اگر من خوب درس بخوانم چه ضرری به شما می‌رسد؟» «خیلی! تو اگر خوب درس بخوانی، معلوم است آموزگار با ما که درس نمی‌خوانیم بد می‌شود.»

«آن مرد» سری با اندوه تکان داد و گفت: «حالا فهمیدم، حیف از آن پنج ریالی که به خاطر تو دادم. حالا پولم را از کی پس بگیرم؟» «ناامید نباش. هنوز خرهای زیادی در جهان باقی است! تا نادان در جهان هست، آدم بیچاره درنمی‌ماند.»

پسرجان من خیال نمی‌کردم که تو این‌قدر نازک‌نارنجی باشی. آدم باید با تمام چیزهای دنیا خو بگیرد.

حتی بچه‌ها هم مزهٔ فقر و بی‌چیزی را خیلی خوب می‌دانند.

پسرجان من، هرکس بهت می‌گوید یک‌شبه می‌تواند تو را پولدار کند به حرفش گوش نده. چنین کسانی یا خرند یا حقه‌باز.

سوسک سخنگو گفت: «من می‌گویم پزشک دانا کسی است که وقتی نمی‌تواند بیماری را درمان کند، دست‌کم ساکت بماند.

به گمان من هر وقت بچهٔ زنده‌ای گریه کند نشانهٔ آن است که آن بچه دلش نمی‌خواهد بمیرد.

پینوکیو! تو آن‌قدر نادانی که فکر می‌کنی پول از زمین سبز می‌شود. مگر پول گندم است که سبز شود؟ من هم روزی به خوش‌باوری تو بودم و مزه‌اش را چشیدم. حالا دیگر کار از کار گذشته. چون فهمیدم که برای پیدا کردن پول حلال، آدم یا باید با دستش کار کند یا با مغزش.

پینوکیو آشفته گفت: «مگر کار بد شاخ و دم دارد؟ گناه من از همهٔ آن‌ها بدتر بوده. من نافرمانی کرده‌ام. برای بچه، گناهی هم بالاتر از نافرمانی هست؟»