بریده‌هایی از کتاب پینوکیو، آدمک چوبی

باز پری به او گفت: «پینوکیو، مواظب باش. بچه‌ها زود قول می‌دهند اما سر قول‌شان نمی‌مانند.»

«بسیار خوب، تو را می‌بخشم و نمی‌خواستم بدی تو را به رخت بکشم. اما بدان و آگاه باش که انسان اگر می‌خواهد به او احترام بگذارند، خودش نباید ادب و فروتنی را فراموش کند.»

«راستی که ما بچه‌ها چقدر بدبختیم. هر کس را که می‌بینی ما را سرزنش می‌کند، همه به ما بکن نکن می‌گویند. همه ما را نصیحت می‌کنند. اگر آدم به حرف‌شان گوش ندهد می‌خواهند هرطوری شده حرفشان را مثل حرف‌های پدر و مادر سر آدم سبز کنند.

پینوکیو دید دارد می‌میرد. اما باز هم امیدوار بود که یکی پیدا شود و نجاتش بدهد.

پسرجان من خیال نمی‌کردم که تو این‌قدر نازک‌نارنجی باشی. آدم باید با تمام چیزهای دنیا خو بگیرد.

حتی بچه‌ها هم مزهٔ فقر و بی‌چیزی را خیلی خوب می‌دانند.

پسرجان من، هرکس بهت می‌گوید یک‌شبه می‌تواند تو را پولدار کند به حرفش گوش نده. چنین کسانی یا خرند یا حقه‌باز.