کتاب گفت و گو با روانکاوم

احمقانه است که تا کجا می‌توان تاریخ را فراموش کرد، دستاوردهای علمی را کنار گذاشت و دوباره آن‌ها را کشف کرد، گویی که تازه بوده‌اند.

همه‌چیز از کودکی می‌آید. زندگی چیزی، جز تکرار نیست. همه‌چیز در شش‌سالگی نقش بسته است. شما به‌طرز وحشتناکی در گذشته غرق می‌شوید!

همراه این عشق، میل به یافتن آنچه دقیقاً در گذشته از دست داده‌اید، وجود دارد. شما اغنا خواهید شد، سپس مأیوس خواهید شد و شاید متوجه می‌شوید که خود شما موانع زیادی را برای آن ایجاد می‌کنید، انگار شما مستحق لبریز شدن از آن عشق نبودید یا اینکه آن را نمی‌خواستید و غیره و غیره.

جهان خود را همچون یک تجربه به انسان تحمیل می‌کند، تجربه‌ای که وقف فکر کردن می‌شود. بنابراین، سیر تکامل وجود بشری عامل همان چیزی است که می‌خواهد ظرفیت فکر کردن به افکار را گسترش دهد.

آسیب نگفتهٔ تولد برای دخترک باعث شده است که تحت‌تأثیر یک مانع فکری و پرسشگری قرار داده شود که قادر نیست آن را بیان کند. به‌جای صحبت، کارهایی انجام داده که گرایش به تکرار شرایط آسیب و به صحنهٔ عمل درآوردن آن با تلاش و برانگیختن صحبت‌های رهایی‌دهنده دارد. تکرار کردن آسیب اجازه می‌دهد آن را حل کند.

خودش را به خطر انداخته بود، اما قطعاً حقیقت را جست‌وجو می‌کرد. آنچه به زبان نیامده بود در واقعیت تکرار می‌شد. هرکس که نمی‌تواند با کلمات حرف خود را بگوید از طریق کنش‌ها خودش را ابراز می‌کند.

حتی یک شفاف‌سازی ناکامل، موجب تسلی برای اضطراب، رو آمدن نشانه و توقف تکرار می‌شود.

کسانی که نمی‌دانند در چه زمانی، کجا و چگونه جایی در ناکجاآباد درون خود گیر افتاده‌اند و از آشفتگی‌های زندگیِ خود رنج می‌برند و حتی رنج می‌دهند، آن‌هایی که تصمیم گرفته‌اند تا از این رنج پنهان رهایی یابند، اما نمی‌دانند از چه طریق و چگونه می‌توانند قصهٔ زندگی خود را بازنگری و بازسازی کنند.

تحلیلگر: بله، ترس از ناخودآگاهی ریشهٔ تمام مقاومت‌ها و انتقادها نسبت به روانکاوی است. نه به‌این‌دلیل که روانکاوی مفهوم ضمیر ناخودآگاه را که رسواکننده‌تر از خودش است، رواج داده است و نه به‌این‌دلیل که موضوع مربوط به مفهومی است که متداول شده و پرابهام‌تر از روانکاوی است، بلکه چون ضمیر ناخودآگاه طبق تعریف ناآگاه است.

کودکی که با یک مادر مشکل‌دار، مشوش، افسرده یا کاملاً متوهم زندگی می‌کند، با مسئولیتی سخت مواجه است. درک کردن واکنش‌های عجیب، اغلب نامفهوم و گاهی پیش‌بینی‌ناپذیر از این شخص، دشوار است. فراموش نکنید که موضوع مربوط می‌شود به نزدیک‌ترین شخص زندگی. درنتیجه، کودک عمیقاً به این دیوانگی مادرانه متصل شده است. پس برای دوام آوردن در این رابطه باید تلاش کند تا راهی پیدا کند.

هرکس که نمی‌تواند با کلمات حرف خود را بگوید از طریق کنش‌ها خودش را ابراز می‌کند.

ما همواره با یک خود دوم زندگی می‌کنیم. اوست که جای ما تصمیم می‌گیرد و کنش‌ها و احساساتمان را بدون آگاهی ما تعیین می‌کند. دقیقاً این همان چیزی است که مایهٔ سرافکندگی و رنجش ماست!

طبق طرحواره‌ای که شما را به موضوعات عشق و نفرت دوران کودکی‌تان وصل می‌کند، با اشخاص جدید آشنا می‌شوید و دوباره با آن‌ها نوعی از ارتباط را که در گذشته شناخته‌اید، عیناً تکرار می‌کنید، برحسب سبک تقاضای عاطفی، انگیزشی، جذابیت، طردشدگی، رهاشدگی، برحسب سبک پرسش، سرزنش و مطالبه. هر گستره‌ای از احساسات و هر گستره‌ای از امیال ناخودآگاه، خود را در آنجا نشان می‌دهند.

در دو یا سه‌سالگی -برخلاف آن تصوری که از دوران کودکی داریم- یک کودک تصمیم‌های مهمی می‌گیرد، یاد گرفتم که کودک می‌تواند به جایگاه خودش در بودن شک کند و اینکه می‌تواند انتخاب کند که بمیرد یا زنده بماند. انتخاب‌های انجام‌شده در سن نونهالی، تعیین‌کنندهٔ انتخاب‌ها در سن بزرگسالی هستند، انتخاب‌هایی که اصلاً آن‌ها را به یاد نمی‌آوریم.