کتاب یونگ می گوید

«Vocatus atque non vocatus deus aderit» چه خدا را فراخوانی، چه نخوانی، حاضر است.

باید با رؤیای زندگی خود زندگی کنیم، و البته خطا هم خواهد آمد. اگر از خطا کردن بپرهیزید، زندگی نکرده‌اید. به یک اعتبار حتماً می‌توان گفت که هر زندگی یک اشتباه است، زیرا هیچ کس حقیقت را نیافته است.

در این عصر سیاه اتمی، انسان با وحشت در کمین نشسته‌اش، در طلب هدایت است. چه خودآگاه و چه ناخودآگاه، او یک‌بار دیگر کورمال کورمال خدا را می‌جوید.

تا آن‌جا که ممکن است زندگی کنید حتّی اگر بر خطا و اشتباه باشد. زیرا زندگی باید خراب شود و آدمی باید از خلال خطا به حقیقت دست یابد. لذا بشر باشید، به دنبال درک باشید، به دنبال بصیرت و فرضیهٔ خود را بسازید،

آدمی همیشه یک نفر است اما همیشه خودش نیست...

بدون این‌که انسان بداند همیشه دلواپس خداست. آن‌چه برخی از مردم غریزه یا کشف و شهود می‌خوانند چیزی جز خدا نیست. خدا صدای درون ماست که به ما می‌گوید چه بکنیم و چه نکنیم.

تعلیم و تربیت درست بهترین محافظ در مقابل اشکال مختلف بیماری روحی است

همهٔ چیزهایی که من آموخته‌ام مرا گام به گام به یک عقیدهٔ محکم غیرقابل تزلزل که وجود خدا باشد کشاند.

می‌توانم بپرسم که چرا این سخن بر سر در خانهٔ شما حک شده است؟ خُب، داستان خیلی پیچیده‌یی است، این تجربهٔ من است که در هر جایی ممکن است با این پدیده‌های مذهبی روبه‌رو شویم، چه عامدانه باشد چه نه، فقط باید نیاز فوری هم در میان باشد، یک فوریت جدّی، و آن‌گاه است که این سخنان مذهبی بلند بلند شنیده خواهند شد. بدین ترتیب وقتی شخص کاملاً متحیّر و غافل‌گیر شده، هرکسی که باشد حتّی کسی که به خدا باور ندارد، می‌گوید: آه خدایا! یا به‌خدا! و این‌ها ادات تعجّب غیرارادی فطرت مذهبی است، زیرا از اسم خدا استفاده شده است.

هیچ یک از ما نمی‌دانیم که چه‌ها می‌دانیم.

نیروی جنسی در مجموع محصول غدد است و درست نیست که مغز را صرفاً یک وابستهٔ غدد جنسی بدانیم.

سه نگردد بریشم ار او را پرنیان خوانی و حریر و پرند

تو مپندار که من شعر به خود می‌گویم تا که هشیارم و بیدار یکی دم نزنم

تا مست نیستم نمکی نیست در سخن زیرا تکلّف است و ادیبی و اجتهاد

یکی جانی است در عالم که ننگش آید از صورت بپوشد صورت انسان ولی انسان من باشد

این سومین کیست که همواره در کنار تو راه می‌رود؟ وقتی می‌شمارم، تنها من و تو با همیم اما وقتی به جلو به جادهٔ سفید می‌نگرم همیشه یکی دیگر هم هست که کنار تو راه می‌رود.

محقّق بزرگ وینی، رؤیا را ارضا و تحقّق امیال می‌داند.

یک اسکیزوفرن در مطبم برایم توضیح داد که لوله‌یی در خورشید است که از آن باد می‌وزد.

با اقوال عالی شاعران یونان او را راهنمایی کند: آن‌چه هستید بشوید.

سمبل همیشه ثابت نیست و گاهی سیّال است. مراد من این است که همهٔ سمبل‌ها سنّتی و عمومی نیستند. در بیماران روانی (چنان‌که در آثار خلّاق ادبی) گامی با سمبل‌های خصوصی مواجهیم که تعبیر و تفسیر آن‌ها دشوار است و علاوه بر فحوا و زمینهٔ بحث (context)، باید به فرهنگ‌های کهن هم توجّه داشت. تفسیر و تعبیر باید به لحاظ شبکهٔ جهانی سمبولیسم مورد تأیید قرار گیرد.

در پرسش و پاسخ در کنگرهٔ آکسفورد می‌گوید در مواجههٔ تحلیل‌گر با بیمار یک «باید» هست یک خرد مشخّص و معیّن اما یک راز هنری هم هست که من آن را افشا نمی‌کنم. منظور او این است که تحلیل روانی هرچند علم است اما هنر هم هست و تحلیل‌گر باید بتواند با توجّه به وضع بیمارش از ابتکارات خاصی استفاده کند.

به یک اعتبار حتماً می‌توان گفت که هر زندگی یک اشتباه است، زیرا هیچ کس حقیقت را نیافته است.