بریده‌هایی از کتاب هنر رندانه به هیچ گرفتن

لذت مصنوعی‌ترین شکل رضایت از زندگی است و به همین دلیل به‌راحتی به‌دست می‌آید و به‌راحتی از دست می‌رود.

دوری از رنج، خود فرمی از رنج‌کشیدن است. دوری از درگیری، خود نوعی درگیری است. انکار شکست نوعی شکست است.

سؤالی که باید بپرسیم این نیست که چه‌طور جلوی رنج‌کشیدنمان را بگیریم، بلکه این است که چرا رنج می‌کشیم؟ برای چه هدفی؟

«دیدن چیزی که درست جلوی چشمتان قرار دارد، نیاز به تقلای مداوم‌تری دارد.»

بسیاری از ما، پرافتخارترین دستاوردها را در مواجهِ با بزرگ‌ترین ناملایمات زندگی به‌دست می‌آوریم.

یقین دشمن رشد است. هیچ‌چیزی را به‌صراحت نمی‌توان گفت درست است مگر اینکه قبلاً اتفاق افتاده‌باشد، حتی در آن صورت هم هنوز جای بحث دارد؛ به همین دلیل پذیرش نواقصِ اجتناب‌ناپذیر ارزش‌هایمان برای تحقق‌یافتن هر رشدی ضروری است

وقتی بالاترین اولویت زندگی‌مان این باشد که همیشه حس خوبی به خود یا شریک زندگی‌مان منتقل کنیم، درنهایت هیچ‌کسی نمی‌تواند حس خوبی را تجربه کند.

مشکلات هیچ‌وقت تمامی ندارند، فقط مشکلات جدید جایگزین قبلی‌ها می‌شوند و یا پیشرفت می‌کنند.

بلوغ زمانی اتفاق می‌افتد که آدم یاد می‌گیرد فقط باید دغدغهٔ چیزی ارزش‌مند را داشته‌باشد

«بیشتر روزهای زندگی‌تان خسته‌کننده است و ارزش یادآوری ندارد و اشکالی ندارد که این‌گونه است».

با پذیرفتن اینکه این جهان به‌کل به فنا رفته و اصلاً اشکالی ندارد که این اتفاق افتاده، نجات بدهیم، چون همیشه دنیا همین‌طوری بوده و همین‌طور هم می‌ماند.

عمل لزوماً معلول انگیزه نیست، بلکه علت آن نیز هست.

ا بوزینه هستیم. همه‌مان فکر می‌کنیم که چون تستر داریم و کفش‌های طرح‌دار پایمان می‌کنیم موجودات پیشرفته‌ای هستیم، اما فقط یک مشت بوزینهٔ پرزرق‌وبرق‌ایم و از آن‌جایی که بوزینه هستیم، به‌طورغریزی خودمان را با دیگران مقایسه می‌کنیم و برای دست‌یابی به جایگاه بهتر با هم رقابت می‌کنیم.

هرچه بیشتر به‌دنبال حال خوب باشید، رضایت‌مندی کمتری خواهید داشت، چراکه به‌دنبال چیزی بودن صرفاً به معنای تقویت این واقعیت است که شما در حال حاضر آن را ندارید

راز زندگی شاد حل مشکل است، نه اینکه اصلاً از اول مشکلی وجود نداشته‌باشد.

بلیت سلامت روانی همانند سلامت جسمانی از خوردن سبزی‌جات به‌دست می‌آید؛ یعنی از پذیرش حقایق بی‌مزه و خسته‌کنندهٔ زندگی

شادی واقعی تنها زمانی اتفاق می‌افتد که وقتی سروکلهٔ مشکلات پیدا شد، از بودنشان و حل‌کردنشان لذت ببرید.

این بیشترداشتن همیشه بهتر نیست. درواقع برعکس آن صادق است. ما اغلب با چیزهای کمتر خوش‌حال‌تریم.

اگر بتوانید نسبت به رنج بی‌تفاوت باشید، شکست‌ناپذیر خواهید شد.

اگر در وضعیت کنونی‌تان احساس بدبختی می‌کنید، به احتمال زیاد دلیلش این است که احساس می‌کنید بخشی از آن از کنترل شما خارج است؛ یعنی مشکلی وجود دارد که شما قادر به حل آن نیستید؛ مشکلی که یک‌جورهایی به شما تحمیل شده و انتخابتان نبوده‌است.

لحظه‌ای آرام باشید و به چیزی که واقعاً ناراحتتان می‌کند فکر کنید. حالا از خودتان بپرسید که چرا ناراحتتان می‌کند. به احتمال زیاد، پاسختان به‌نوعی شکست مرتبط خواهد شد. بعد به آن شکست فکر کنید و از خودتان بپرسید که چرا از نظرتان یک شکست واقعی محسوب می‌شود. اگر یک شکست واقعی نباشد چه؟ اگر برداشتتان نادرست بوده‌باشد چه؟

اگر واقعاً دلیلی برای انجام هیچ‌کاری وجود ندارد، بنابرین هیچ دلیلی هم برای انجام ندادنش وجود ندارد؛ یعنی در مواجهِ با اجتناب‌ناپذیربودن مرگ، دلیلی وجود ندارد که بخواهیم تسلیم ترس، شرم یا خجالت خودمان شویم، چون به هر حال تمامی این‌ها فقط مُشتی کار بیهوده است

رشد فرایندی است که مدام تکرار می‌شود. زمانی که مطلب جدیدی را یاد می‌گیریم، از چیزی نادرست به درست نمی‌رسیم، بلکه از آن‌چه که نادرست است به چیزی که کمی کمتر نادرست است دست می‌یابیم. با ادامه‌دادن روند یادگیری‌مان، از آن‌چه که کمی کمتر نادرست است به چیزی که کمی کمتر از آن نادرست است می‌رسیم و بعد این رویه ادامه پیدا می‌کند.

«اگر ذهنتان مدام درگیر مفهوم شادی است، پس نمی‌توانید شاد باشید. اگر به‌دنبال معنای زندگی هستید، پس هرگز زندگی نخواهید کرد.»

جالب است که پذیرفتن صادقانهٔ آن چیزهایی که در شما احساس ناامنی ایجاد می‌کنند باعث می‌شود از نظر دیگران، شخصی کاریزماتیک و بااعتمادبه‌نفس‌تر به‌نظر بیایید. چیزی که در روابط شما با دیگران بیشترین میزان اعتماد و احترام را به‌وجود می‌آورد، رنجِ مواجهٔ صادقانه است. تحمل رنج ناشی از ترس‌ها و نگرانی‌ها همان چیزی است که به شما جسارت و استقامت می‌بخشد.

ما طوری تکامل پیدا کردیم که همیشه باید درجهٔ خاصی از نارضایتی و عدم‌امنیت در زندگی‌مان باشد، چراکه مخلوقی که تاحدودی ناراضی است و احساس ناامنی می‌کند، دست به هر خلاقیت و تلاشی در جهت بقا می‌زند. طراحی‌مان به‌گونه‌ای است که از داشته‌هایمان ناراضی هستیم و تنها چیزهایی که نداریم می‌تواند خوش‌حالمان کند. این نارضایتی مداوم باعث شده گونهٔ انسانی مدام مشغول مبارزه و تلاش، ساختن و پیروزی باشد، بنابراین نه رنجمان و نه بدبختی‌مان ویروسی نیست که به جان تکامل بشر افتاده‌باشد، بلکه یک ویژگی انسانی است.

هرچه تعداد کسانی که خودشان را قربانی بی‌عدالتی‌های کوچک می‌دانند بیشتر شود، سخت‌تر می‌توان متوجه قربانیان واقعی شد.

هیچ آدم واقعاً شادی احساس نمی‌کند که باید جلوی آینه بایستد و مدام به خودش یادآوری کند که شاد است، او همین الان هم شاد است.

دوری از درگیری، خود نوعی درگیری است. انکار شکست نوعی شکست است.

تداوم این باور که شخصی مشکلات غیرقابل‌حلی دارد، به همان انرژی و خودبزرگ‌بینی توهم‌گونه‌ای نیاز دارد که فرد بر این باور پافشاری کند که اصلاً هیچ مشکلی ندارد.