بریده‌هایی از کتاب هنر رندانه به هیچ گرفتن

لذت مصنوعی‌ترین شکل رضایت از زندگی است و به همین دلیل به‌راحتی به‌دست می‌آید و به‌راحتی از دست می‌رود.

«دیدن چیزی که درست جلوی چشمتان قرار دارد، نیاز به تقلای مداوم‌تری دارد.»

دوری از رنج، خود فرمی از رنج‌کشیدن است. دوری از درگیری، خود نوعی درگیری است. انکار شکست نوعی شکست است.

یقین دشمن رشد است. هیچ‌چیزی را به‌صراحت نمی‌توان گفت درست است مگر اینکه قبلاً اتفاق افتاده‌باشد، حتی در آن صورت هم هنوز جای بحث دارد؛ به همین دلیل پذیرش نواقصِ اجتناب‌ناپذیر ارزش‌هایمان برای تحقق‌یافتن هر رشدی ضروری است

سؤالی که باید بپرسیم این نیست که چه‌طور جلوی رنج‌کشیدنمان را بگیریم، بلکه این است که چرا رنج می‌کشیم؟ برای چه هدفی؟

با پذیرفتن اینکه این جهان به‌کل به فنا رفته و اصلاً اشکالی ندارد که این اتفاق افتاده، نجات بدهیم، چون همیشه دنیا همین‌طوری بوده و همین‌طور هم می‌ماند.

بسیاری از ما، پرافتخارترین دستاوردها را در مواجهِ با بزرگ‌ترین ناملایمات زندگی به‌دست می‌آوریم.

وقتی بالاترین اولویت زندگی‌مان این باشد که همیشه حس خوبی به خود یا شریک زندگی‌مان منتقل کنیم، درنهایت هیچ‌کسی نمی‌تواند حس خوبی را تجربه کند.

عمل لزوماً معلول انگیزه نیست، بلکه علت آن نیز هست.

این بیشترداشتن همیشه بهتر نیست. درواقع برعکس آن صادق است. ما اغلب با چیزهای کمتر خوش‌حال‌تریم.

اگر واقعاً دلیلی برای انجام هیچ‌کاری وجود ندارد، بنابرین هیچ دلیلی هم برای انجام ندادنش وجود ندارد؛ یعنی در مواجهِ با اجتناب‌ناپذیربودن مرگ، دلیلی وجود ندارد که بخواهیم تسلیم ترس، شرم یا خجالت خودمان شویم، چون به هر حال تمامی این‌ها فقط مُشتی کار بیهوده است

رشد فرایندی است که مدام تکرار می‌شود. زمانی که مطلب جدیدی را یاد می‌گیریم، از چیزی نادرست به درست نمی‌رسیم، بلکه از آن‌چه که نادرست است به چیزی که کمی کمتر نادرست است دست می‌یابیم. با ادامه‌دادن روند یادگیری‌مان، از آن‌چه که کمی کمتر نادرست است به چیزی که کمی کمتر از آن نادرست است می‌رسیم و بعد این رویه ادامه پیدا می‌کند.

ا بوزینه هستیم. همه‌مان فکر می‌کنیم که چون تستر داریم و کفش‌های طرح‌دار پایمان می‌کنیم موجودات پیشرفته‌ای هستیم، اما فقط یک مشت بوزینهٔ پرزرق‌وبرق‌ایم و از آن‌جایی که بوزینه هستیم، به‌طورغریزی خودمان را با دیگران مقایسه می‌کنیم و برای دست‌یابی به جایگاه بهتر با هم رقابت می‌کنیم.