بریده‌هایی از کتاب گانباته!

اگر در دریا بی‌حرکت بمانیم، امواج ما را خواهند بلعید. اگر در زندگی ساکن بمانیم، بی‌علاقگی ما را خواهد خورد. اگر نمی‌توانید موج را متوقف کنید، به موج تبدیل شوید.

احساسات زودگذر هستند و ممکن است از لحظه‌ای به لحظهٔ دیگر تغییر کنند. اگر متوجه شدید یک احساس منفی در حال کنترل کردن شماست، آن را طوری تجسم کنید، انگار مسافری است که به دیدارتان آمده تا فنجانی چای بنوشد، اما بعد به راه خود ادامه خواهد داد. این دیدار ممکن است مدتی طول بکشد، اما درنهایت او خواهد رفت.

حتی بزرگ‌ترین امواج هم همیشه فرو می‌ریزند.

زندگی فقط این نیست که چیزی را شروع کنیم، بلکه باید برای به پایان رساندن چیزی که آغاز کرده‌ایم اراده داشته باشیم. روی یک تخته سنگ، به مدت سه سال.

ماکرو گا کاچی ـ باختن برنده شدن است ـ تا یادآوری کند موقعیت‌هایی وجود دارد که نفس یا غرورمان باعث می‌شود درست متوجه نشویم که پیروزی واقعی چیست.

انسان‌ها می‌توانند ارزش تلاش، علاقه و توجهی را که در ساخت چیزی به کار رفته درک کنند. اگر چیزی را سریع انجام دهیم و به دنبال نتیجه‌ای باشیم که با کار آسان به دست می‌آید، تنها به طور سطحی به آن پرداخته‌ایم و دیگران متوجه خواهند شد.

باید یاد بگیرید آن لحظه‌هایی را که باختن باعث می‌شود در بلندمدت برنده باشید و نه فقط احساسات خودتان، بلکه احساسات افراد دیگر را در نظر بگیرید، تشخیص دهید.

کسانی که می‌توانند بپذیرند که زحمت‌شان از بین خواهد رفت و می‌توانند بر انجام دوبارهٔ آن مداومت داشته باشند، می‌توانند به هر چیزی برسند.

«مانند آب باشید که از طریق شکاف‌ها راه خود را می‌پیماید. قاطع نباشید، بلکه با موضوع وفق پیدا کنید و (آن وقت) راهی در اطراف یا از میان آن خواهید یافت. اگر هیچ چیز سفت و سختی درون‌تان باقی نماند، چیزهای بیرونی خودشان را آشکار خواهند کرد.»

در فرآیند اختراع دوباره، اغلب مسیرها و ایده‌های جدید کشف می‌شوند.

ابرها ماهیت شما نیستند. ماهیت شما این آسمان آبی تغییرناپذیر است که ابرها از میان آن می‌گذرند و سپس از آن محو می‌شوند.

«اگرچه قدرت شما برای تکلیف پیش روی‌تان ممکن است ناکافی به نظر برسد، اما تصور نکنید آن کار خارج از دسترسی نیروهای بشر است. اگر چیزی در محدودهٔ نیروهای اختیارات انسان باشد، باور کنید آن در محدودهٔ پیشامدهای شما نیز هست.»

اول باید بدانیم که می‌خواهیم چه چیزی را به دست بیاوریم. بعد باید با اطمینان از این‌که اگر بتوانیم از چالش استقبال کنیم و برای رسیدن به هدف‌مان تلاش کنیم، آن چیز قابل دستیابی است و به آن دست خواهیم یافت، اقدام کنیم. این باور بخشی از روحیهٔ گانباته است.

سؤال مهم این است: چگونه می‌توانیم بفهمیم که برای‌مان بهتر است ساکن بمانیم یا به غلتیدن برای جست‌وجوی هدف بعدی ادامه بدهیم؟ فقط خودتان می‌توانید به این سؤال پاسخ دهید. چیزی که اهمیت دارد این است که احساس گرفتار شدن نداشته باشید.

زندگی فقط این نیست که چیزی را شروع کنیم، بلکه باید برای به پایان رساندن چیزی که آغاز کرده‌ایم اراده داشته باشیم.

«وقتی حرفه‌ات را انتخاب کردی... باید خودت را در کارت غرق کنی. باید عاشق کارت شوی. هیچ وقت دربارهٔ شغلت شکایت نکن. باید زندگی‌ات را وقف استاد شدن در مهارتت کنی. این راز موفقیت است... و کلید محترم به شمار رفتن.»

وابی‌سابی می‌گوید همهٔ ما انسان‌ها با کاستی به دنیا می‌آییم و هرگز کامل نخواهیم بود زیرا زندگی زود می‌گذرد، اما تا زمانی که طول بکشد این شانس را داریم تا از لحظه‌ای به لحظهٔ دیگر پیشرفت کنیم، درست همان طور که گل متواضع از خزه بیرون می‌آید تا جهان را با رنگش سرگرم کند، حتی اگر فقط برای یک روز باشد.