بریده‌هایی از کتاب الفبای فلسفه

اگر ادلّه و قرائن کافی برای اظهار این مدعا که خداوند وجود دارد در کار می‌بود، دیگر به ایمان کم‌تر حاجت می‌افتاد: در آن صورت می‌دانستیم که خدایی هست.

فلسفه چیست؟ این پرسشی است که از حیث دشواری

افراطی‌ترین صورت ایمان دینی ممکن است موجب شود که افراد از دیدن ادله‌ای که ناقض عقاید آن‌هاست به کلی عاجز شوند

اشتباه طرفداران اصل انسان‌نگر این است که فرض را بر این می‌گذارند که وقتی چیزی نامحتمل رخ می‌دهد لزوماً باید تبیینی پذیرفتنی‌تر از این وجود داشته باشد که بگوییم آن چیز به طور طبیعی حادث شده است.

زندگی وارسی نشده سزاوار زیستن نیست.

چرا خداوند برای جلوگیری از یهودسوزان یا کل جنگ جهانی دوم یا شیوع بیماری ایدز مداخله نورزید؟

دیوید هیوم در بخش دهم کتاب خود با نام تحقیق درباره فهم آدمی استدلال کرد که شخص عاقل هرگز نباید روایتی را که حاکی از وقوع معجزه‌ای است باور کند مگر این که برخطا بودن شخصی که راوی آن معجزه است خود معجزه‌ای بزرگ‌تر باشد.

در ما این گرایشِ قوی هست که امور بسیار نامحتمل را باور کنیم ــ چیزهایی نظیر این که رؤیت بشقاب‌پرنده‌ها وجود جانورانی هوشمند را در کره مریخ به ثبوت می‌رساند، یا قصه‌های ارواح امکان زندگی بعد از مرگ را ثابت می‌کنند، و امثال آن‌ها ــ و این به دلیل لذتی است که ما در پروبال دادن به این عقاید خیالی طعم آن را می‌چشیم. به همین نهج، ما مستعدیم که روایات معجزات را باور کنیم، زیرا غالب ما آدم‌ها، در خفا یا آشکارا، میل داریم که این روایات صادق باشند.