کتاب دو رساله عیش پیری و راز دوستی

آن‌که در وجود خویش سرمایۀ شادکامی و عشرت ندارد، در هر سنی رنجور و مبتلاست

همچنان که میوه پس از رسیدن می‌پژمرد و می‌افتد، زندگی را هم عاقبت افتادنی در پی است، عاقل باید با روی خوش این عاقبت را بپذیرد و با طبیعت از ستیزه بپرهیزد، وگرنه همچو دیوان، ره عصیان خواهد رفت.

هرچه راه سفر کوتاه‌تر می‌شود، آذوقه بیشتر برداشتن، جز سفاهت چیزی نیست.

بیش از این باید از لذت کشاورزی گفت، اما می‌بینم که بسیار گفته و شما را خسته کرده‌ام، معذورم بدارید که شیفتۀ آب و سبزه‌ام. به‌اضافه پیران پرگو می‌شوند، بگذارید پرگویی هم عیب پیری باشد.