بریده‌هایی از کتاب دو رساله عیش پیری و راز دوستی

آن‌که در وجود خویش سرمایۀ شادکامی و عشرت ندارد، در هر سنی رنجور و مبتلاست

همچنان که میوه پس از رسیدن می‌پژمرد و می‌افتد، زندگی را هم عاقبت افتادنی در پی است، عاقل باید با روی خوش این عاقبت را بپذیرد و با طبیعت از ستیزه بپرهیزد، وگرنه همچو دیوان، ره عصیان خواهد رفت.

هرچه راه سفر کوتاه‌تر می‌شود، آذوقه بیشتر برداشتن، جز سفاهت چیزی نیست.