کتاب دو رساله عیش پیری و راز دوستی

آن‌که در وجود خویش سرمایۀ شادکامی و عشرت ندارد، در هر سنی رنجور و مبتلاست

همچنان که میوه پس از رسیدن می‌پژمرد و می‌افتد، زندگی را هم عاقبت افتادنی در پی است، عاقل باید با روی خوش این عاقبت را بپذیرد و با طبیعت از ستیزه بپرهیزد، وگرنه همچو دیوان، ره عصیان خواهد رفت.

هرچه راه سفر کوتاه‌تر می‌شود، آذوقه بیشتر برداشتن، جز سفاهت چیزی نیست.

بیش از این باید از لذت کشاورزی گفت، اما می‌بینم که بسیار گفته و شما را خسته کرده‌ام، معذورم بدارید که شیفتۀ آب و سبزه‌ام. به‌اضافه پیران پرگو می‌شوند، بگذارید پرگویی هم عیب پیری باشد.

خواهش‌های کودکانه در جوان نمی‌ماند و آرزوهای جوانی از دل مرد کامل می‌رود، بسی سودا نیز که دست از سر پیر برمی‌دارد و میل به زندگی را در او ملایم و معتدل می‌کند تا روزی که هر عشق و سودایی در دل پیر خاموش و دست مرگ به‌سوی او دراز می‌شود.

پیری وقتی فرخنده و خواستنی است که بنیان محکم آن را در جوانی گذاشته باشند.

خست پیر بسی نکوهیده است، زیرا هرچه راه سفر کوتاه‌تر می‌شود، آذوقه بیشتر برداشتن، جز سفاهت چیزی نیست.

همچنان‌که، هنرپیشه باید از عهدۀ نقشی که هر آن بازی می‌کند، به‌خوبی برآید و هیچ از آن نیندیشد که آیا عمرش تا به پردۀ آخر خواهد کشید یا نه، هرکس باید آن دمی را که به دست دارد غنیمت بشمرد و وظیفۀ خود را به‌خوبی انجام بدهد.

فیثاغورت می‌گوید ما همه سربازیم و تا فرمان افسر نرسد، باید در جای خود بمانیم و به خدمت بپردازیم.