کتاب درد

در یک بیمارستان بزرگ دولتی، پرستارانِ زن مسئولیت‌های خود را برای مراقبت از بیمارانِ بعد از جراحی، در هر دو بخش زنان و مردان تقسیم کردند. مشخص شد داروهای مسکّن در بخش مردان، خیلی بیشتر از بخش زنان مصرف می‌شود. بنابراین، پرستاران را به‌دقت زیر نظر گرفتند و با آنها مصاحبه کردند. طرز برخورد این پرستاران با مردان همیشه این‌گونه بود که اگر مردی از درد شکایت کند، آن درد شدید است؛ زیرا همه می‌دانستند که مردان بسیار جان‌سخت‌اند و باید دردهایشان را جدی گرفت. ازطرف‌دیگر، طرز برخورد آنها نسبت به بیماران زن متفاوت بود. از نظر آنها، زنان برای کوچک‌ترین مسائل نیز کلی دادوقال راه می‌اندازند، بنابراین، باید نسبت به آنها با بی‌محلی رفتار کرد. در حقیقت، زنانِ بیچاره، قربانی قالب‌های اجتماعی خودشان بودند.

پریمو لِوای دربارهٔ تجربهٔ خود در آشویتس چنین می‌نویسد: «هرکسی شکنجه شده باشد، شکنجه‌شده می‌ماند.‌»

مثلاً یک دختر بیست و دو ساله، ستوان ارتش اسرائیل، که انفجار گلولهٔ توپ یکی از پاهایش را از بالای زانو قطع کرده بود آن‌چنان غصه‌دار بود که به پهنای صورتش اشک می‌ریخت. وقتی دربارهٔ درد پایش از او سؤال شد، جواب داد: «دردم مهم نیست، اما حالا کی حاضر است با من ازدواج کند؟‌»

برای بسیاری از ما ترس از این‌که چگونه می‌میریم بسیار بیشتر است از ترس از خود مرگ.

گذار از حرکات مبتدی به حرفه‌ای، همراه است با توانایی متوقف کردن تفکر نقطه به نقطه و دست یافتن به یک کل.

«درد یک تجربهٔ ناخوشایند حسی و هیجانی است که یا مربوط به یک آسیب واقعی یا نهفتۀ بافتی است و یا با اصطلاحات چنین آسیبی توصیف می‌شود.‌»

دلیل فرهنگی آن هرچه باشد، زنان در مراحل اولیهٔ بیماری، دنبال کمک گرفتن برای درمان هستند تا مردان.

زنان در اتاق زایمان در اُسلو فریاد نمی‌کشند؛ نه به‌خاطر این‌که درد ندارند، بلکه به این دلیل که فریاد کشیدن از درد در بین مردمانشان عُرف نیست. در آن سوی اروپا، در شهر ناپل، زنان حین زایمان بلند داد می‌زنند، نه به این خاطرکه دردشان شدیدتر از زنان نروژی است، بلکه به این دلیل که فریاد نکشیدن آنها اطرافیانشان را نگران می‌کند.

برای اندازه‌گیری درد زایمان از مقیاسی استفاده شده است که در آن هر مادر یک شماره داشت. میانگین به‌دست‌آمده برای مادرانی که اولین بچهٔ خود را به دنیا می‌آوردند ۳۵ و برای مادرانی که قبلاً بچه‌دار شده بودند عدد ۳۰ بود. براساس این مقیاس کسانی که استخوانشان شکسته بود عدد ۲۰ و بیماران سرطانی عدد ۲۷ را انتخاب کرده بودند. میانگین‌های بالاتر از ۳۵ نیز گزارش شده بودند، ولی فقط در مواردی که عصب آسیب دیده یا قطع عضو رخ داده بود.

فقط دو چیز خوب هست که دربارهٔ سرطان می‌توان گفت: بعضی از انواع آن درمان‌پذیر هستند، و بعضی هم درد ندارند.

ما در طول زندگی خود، همواره در شرایطی قرار می‌گیریم که باید بین خطر چیزی و فایدۀ آن موازنه‌ای برقرار کنیم، اما هیچ‌وقت در زندگی به اندازه‌ای که باید درمورد درمان سرطان تصمیم بگیریم، به این ارزیابی صادقانه و شفاف نیاز پیدا نمی‌کنیم.

ما در طول زندگی خود، همواره در شرایطی قرار می‌گیریم که باید بین خطر چیزی و فایدۀ آن موازنه‌ای برقرار کنیم، اما هیچ‌وقت در زندگی به اندازه‌ای که باید درمورد درمان سرطان تصمیم بگیریم، به این ارزیابی صادقانه و شفاف نیاز پیدا نمی‌کنیم.

به آزمودنی‌ها ابتدا یک نوشیدنی الکلیِ طعم‌دار در فضای کنترل‌شدهٔ آزمایشگاهی دادند. روز بعد، به آنها همان نوشیدنی طعم‌دار را دادند اما بدون الکل؛ و بسیاری گفتند که مست شدند. این پدیده بدین معنا است که دلالان خیابانیِ مواد مخدر می‌توانند هر پودر کهنهٔ سفیدی را به‌جای هروئین یا کراک کوکائین بین معتادانِ قهار پخش کنند.

پاسخ دارونما تحقق یک انتظار است. افراد، انتظارات را یادگیری می‌گیرند و اگر افرادی که در داشتن انتظارِ یکسانی سهیم هستند، تعدادشان کافی باشد، آن را فرهنگ می‌نامند.

خصوصیاتِ دقیقِ دارونماِی مؤثر، با دقت تنظیم می‌شود و مورد بهره‌برداریِ شرکت‌های داروسازی قرار می‌گیرد که از جزئیات آن منفعت می‌برند. یک قرص رنگی به‌شکل زاویه‌دار، نسبت به یک قرص سفیدِ گرد برتری دارد. رنگ‌ها نیز مورد تحقیق قرار گرفته‌اند. رنگ قرمز قدرت تأثیر را تداعی می‌کند درحالی‌که رنگ‌های سبز و آبی آرامش را. کپسول‌های حاوی دانه‌های رنگی نسبت به هر قرصی تأثیر بیشتری دارند. همان‌طورکه همه «می‌دانند»، وقتی پزشکان مشکلی را جدی بگیرند، آمپول می‌زنند. تزریق محلول نمکی نسبت به هر قرصی ارجحیت دارد. و زمانی‌که پزشکان خیلی‌خیلی قضیه را خطرناک ببینند، تزریق وریدی می‌کنند؛ بنابراین، تزریق وریدی سرم نمکی، نسبت به تزریق عضلانی ارجحیت دارد.

یک پروفسور مشهور در پزشکی، به دانشجویانش یاد داد تا قرص را با پنس به بیماران‌شان بدهند با این توجیه که آن قرص خیلی قوی‌تر از آن است که با انگشتان لمس شود.

روال کار پزشکی نوین در هدفش برای حمله به بیماری موضعیِ معین، بسیار کارآیی دارد، اما این شامل شخصیت بیمار یا انتظاراتشان نمی‌شود. در یک حکایت خنده‌دار که شاید واقعی باشد، آمده که یک روان‌پزشک صاحب‌نام با یک روان‌پزشک جوان در پایان روز داشتند محل کار خود را ترک می‌کردند، روان‌پزشک جوان می‌گوید: «آیا شما از این‌که تمام روز به مشکلات مزخرف این مردم گوش می‌دهید استرس نمی‌گیرید؟‌» روان‌پزشک پیر جواب داد: «کی گوش می‌دهد؟‌»