کتاب از این باغ شرقی

بیا که دست‌های ما تو را نشانه کرده‌اند و چشم‌ها از انتظار همه جوانه کرده‌اند

این جملهٔ امرسون را به یاد آر که می‌گوید: هر واژه‌ای زمانی یک شعر بود، در این مورد جایی برای مجادله نیست. آسمان، باد، دریا، زمین، دره، کوه، رودخانه، ابر، درخت، پرنده، همهٔ این‌ها واژه‌های ساده‌ای هستند؛ اما حتماً برای کسی که اولین‌بار آنها را اختراع کرده است، شعر بوده‌اند

هرچند در ربع آخر قرن بیستم، بسیاری از تصورات دربارهٔ شعر، دور ریخته شد و یا مورد تجدیدنظر قرار گرفت، اما قافیه در شعر کودک کنار گذاشته نشد؛ زیرا گوش دادن به قافیه بسیار لذت‌بخش است؛ شاید به این دلیل که صداهای بلند و مرتب پایان ابیات در ذهن ما تشدید می‌شوند و

هرچند در ربع آخر قرن بیستم، بسیاری از تصورات دربارهٔ شعر، دور ریخته شد و یا مورد تجدیدنظر قرار گرفت، اما قافیه در شعر کودک کنار گذاشته نشد؛ زیرا گوش دادن به قافیه بسیار لذت‌بخش است؛ شاید به این دلیل که صداهای بلند و مرتب پایان ابیات در ذهن ما تشدید می‌شوند و تپش قلب ما را منعکس می‌کنند.

“شعر توانایی کلمات را به ما می‌آموزد.”

تفاوت اساسی میان شعر و نثر، “ایجاز” است. یک کلمهٔ ساده در شعر خیلی بیشتر از آنچه در نثر می‌گوید، بیان می‌کند

قصد رفتن به آسمان کردی چشمهایت پر از کبوتر شد تا گذشتی ز کوچه‌ها آن روز چشمها از نبودنت تر شد

گربه‌ها افسوس دیگر موش‌هایی بی‌خیالند مثل آنها آشنا با کیسه‌های آشغالند

در این سکوت لحظه‌ها که غم گرفته لحظه لحظهٔ مرا ببین چقدرتشنه‌ام به جرعه‌های یک صدای آشنا مرا بخوان صدای تو صدای خوب بودن است تمام لحظه‌های من در انتظار لحظهٔ سرودن است چه می‌شود دل مرا صدا کنی دل مرا از این سکوت لحظه‌ها جدا کنی چه می‌شود که چشم خستهٔ مرا از انتظار یک نگاه رها کنی، رها کنی