بریده‌هایی از کتاب جاده شهر

با این‌که کسانی که از سرگذشت ناتالیا مطلع بودند توقع داشتند از مصایبش بنویسد، ناتالیا اندوه را دست‌مایه قرار نداد، چون دریافته بود با این‌که اندوه بسیار قدرتمند است، لزوماً نوشته را به اثری خوب بدل نمی‌کند.

با خودم گفتم «آدم‌ها چه‌قدر عجیبند. آدم سر درنمی‌آره چی‌چی می‌خوان.»

«آدم‌ها چه‌قدر عجیبند. آدم سر درنمی‌آره چی‌چی می‌خوان.»