بریده‌هایی از کتاب انقلاب فرانسه

«زمانی که یک طبقه از انسان‌ها می‌تواند طبقه دیگری را گرسنگی دهد بدون آن که مجازات شود، آزادی صرفاً پدیده‌ای ظاهری و تو خالی است.»

از آن‌جا که خدا پادشاه را برمی‌گزید، شاه تنها می‌بایست به خدا پاسخگو باشد، نه به مردم ــ عقیده‌ای که سبب سوءاستفاده‌های بسیاری می‌شد.

روزی که «شکم آخرین پادشاه را با دل و روده آخرین کشیش پُر کنند» روز خوبی خواهد بود.

افزون بر این مالیات‌ها، بینوایان ملزم به پرداخت عوارض دیرین فئودالی به مالک زمین و رعایت امتیازات او بودند، امتیازاتی که برخی از آن‌ها ابلهانه و برخی به شدت پرهزینه بودند. مثلا دهقانان ملزم بودند غذای کبوترهای ارباب ملک را تأمین کنند. از سوی دیگر، عوام نمی‌توانستند کبوتر نگه دارند و این حق به اربابان زمیندار اختصاص داشت.

روحانیت عموماً مخالف انگاره آزادی وجدان دینی بود ــ آن‌ها مصمم بودند نظارت خود را بر عقاید و اعمال مذهبی مردم حفظ کنند.

«زمانی که یک طبقه از انسان‌ها می‌تواند طبقه دیگری را گرسنگی دهد بدون آن که مجازات شود، آزادی صرفاً پدیده‌ای ظاهری و تو خالی است.» (۱) انقلابیون

«زمانی که یک طبقه از انسان‌ها می‌تواند طبقه دیگری را گرسنگی دهد بدون آن که مجازات شود، آزادی صرفاً پدیده‌ای ظاهری و تو خالی است.» (۱) انقلابیون

«طبقه اول» همه روحانیان را، از کشیشان ساده محلی تا سراسقف‌های ثروتمند و قدرتمند و بزرگ‌راهبان توانگر ــ رؤسای جامعه‌های راهبان ــ دربر می‌گرفت. آیین کاتولیک مذهب مسلط در فرانسه بود. هر چند طی سده هجدهم تنها حدود یکصد هزار روحانی در فرانسه وجود داشت، کلیسا مالک بیش از ده درصد زمین‌ها بود. «طبقه اول» در امور فرانسه از قدرت و اختیار زیادی برخوردار بود.

«بسیاری از افراد 'طبقه سوم` خواستار برابری بودند تا آزادی و انگیزه‌شان بیش‌تر از حسادت و خشمِ به حق سرچشمه می‌گرفت تا آزادیخواهی صادقانه.»

نظامی منطقی بود که در آن همه طبقات جامعه به مسئولیت‌هایشان نسبت به یکدیگر عمل می‌کردند. آن نظام از عهده نیازهای همه مردم به خوبی برمی‌آمد، اما به نظامی مبتنی بر بی‌عدالتی تحمل‌ناپذیر تبدیل شده بود.

مردمی که در دموکراسی‌های قرن بیستم زندگی می‌کنند گاهی این را امری بدیهی تصور می‌کنند که افراد دارای «حقوق خدشه‌ناپذیر معینی»، نظیر آزادی بیان و آزادی مذهب، هستند که حکومت نمی‌تواند آن‌ها را سلب کند.