کتاب شرلی

طبیعت دوست خوبی است، درد و درمان را باهم می‌دهد! فقط منتظر شوید تا روزها بگذرند

سطح انتظارتان را تقلیل داده و روش تفکرتان را تغییر دهید.

عشق هر عیبی را می‌تواند نادیده بگیرد و ببخشد مگر حقارت. حقارت میراننده هر عشقی است و حتی محبت‌های معمول را نیز از بین می‌برد. بدون احساس احترام، موجودیت عشق ناممکن است

تو آدم عجیبی هستی

زبانی که در خدمت اصلاح قوانین آفرینش نیست در واقع نمی‌تواند موهبت باشد.

او علاوه بر این که‌یک مذهبی خرافاتی است،‌یک شورشی و‌یاغی ضد کشور نیز هست. می‌دانم که وقتی مست می‌کند افکارش بطور ناخودآگاه بر ضد افرادی که بنحوی از انحاء عقاید سیاسی دارند به کار می‌افتد، او میل دارد افرادی را که نامشان جزو مستبدان ثبت شده نابود کند و از ریختن خون آن‌ها احساس لذت می‌کند و بطور عجیبی از قتل افراد مهم سیاسی‌یا هرکسی که دخالتی در این‌امر داشته باشد خوشش می‌آید.

عشق وهم و خیال نیست، عشق‌یک واقعیت است، واقعی‌ترین و شیرین‌ترین چیزهایست و البته می‌تواند از تلخ‌ترین چیزهایی هم باشد که می‌شناسیم. "

محبت هیجانی را که مانع از ادامه و بقای آن باشد فاقد است در صورتی که عشق بدون هیجان‌امکان پذیر نیست و از بین رفتن هیجان و حرارت که سازنده آن است تقلیل می‌یابد. شرلی، عشق رنج دارد. با شعله حرارت آن می‌سوزیم و درد می‌کشیم ولی محبت نه شعله‌ای دارد و نه رنجی، هرچه در آن است مرهم و آرامش است

.‌یک شاعر در دنیای خود با همگنانش خوشبخت است، نسبت به کسانی که تحسینش می‌کنند و آنانی که ردش می‌نمایند بی تفاوت است، او حس وابستگی ندارد و این عین استقلال است. در تاریکی‌ها و سردی‌ها بیرون و درونش گرمابخش و پرتو افکن تاریکی‌هاست و در سینه‌اش گرما و درخشش شادمانی را احساس می‌کند حتی وقتی آن‌ها که جز سودمندی، زیبایی دیگری در طبیعت نمی‌بینند

ایامی که تنها رویاهای شیرین خواب نیمروز و عصرگاهی باعث آرامش و تسلای خاطر مردم می‌شد.

تمام آن بی عدالتی‌هایی که نسبت به افراد می‌شود چه از طرف سلطان باشد و چه گدا واقعا حال مرا به هم می‌زند، همه در مقابل هم صف ‌رایی می‌کنند، همه با بغض و کینه به هم می‌نگرند و همه دیکتاتورها و مستبدین خود را آزادیخواه جلوه می‌دهند. من آن‌ها را رد می‌کنم و دست از همه آن‌ها می‌شویم.

تو تقریبا دلشکسته‌ای، درباره‌ی تو خیلی غفلت شده، تو تنها رها شده‌ای.

من هرگز نمی‌توانم فراموش کنم، چه شب و چه روز آن چه که مردم فقیر را علیه ثروتمندان برمی‌انگیزد ناراحتی آن‌هاست، چون اگر آن‌ها تصور بیشتری از راحتی و شادمانی ثروتمندان نسبت به خودشان نداشته باشند هرگز نه از آن‌ها متنفرند و نه به آن حسادت می‌ورزند.

مطمئنا خداوند ما را نیافریده که زنده باشیم و زندگی کنیم و آرزو کنیم که هرچه زودتر بمیریم. من در عمق قلبم ایمان دارم که ما آفریده شده‌ایم برای این که تا زمانی که زنده هستیم از زندگی مان لذت ببریم

زندگی هر لذتی را که می‌بخشد با ناامنی و ناپایداری پس می‌گیرد و این عدم اطمینان را تنها آنانی می‌دانند که برای کوچکترین لذت کوشش‌های سختی را تحمل می‌کنند و پیش از این که حلقه گل پیروزی را بر گردن خود حس کنند، قطره‌های خونی که در قلب‌شان جاری است همچون دانه‌های گوهر در مبارزه با حیات سیمای‌شان را گلگون می‌کند.