کتاب می خواستم روزی گریه کنم، سیب سرخ

باران از روی جهان نقاب برداشته بود نمی‌توانستیم جهان بدون نقاب را باور کنیم

چتر کوچک و شکسته‌ام را در توفان و سیلاب بر سرم می‌گیرم و در باران آرام‌آرام به‌سوی خانه‌ام در پایان جهان می‌روم به خانه‌ام که می‌رسم در خانه‌ام بسته است و من کلید ندارم.

هر وقت از فکر مرگ فارغ می‌شدیم به گُلدان‌های شمعدانی نگاه می‌کردیم که ببینیم آیا گُل داده‌اند سپس تکه‌نانی را گرم می‌کردیم برای صبحانه.

بوسیدمش دیگر هراس نداشتم جهان پایان یابد من از جهان سهمم را گرفته بودم.

باد خاطرات ما را از عمر و جهان به کوچه‌های بن‌بست می‌برد