بریده‌هایی از کتاب هری پاتر و فرزند نفرین شده

هری: ‌ «حقیقت مطلب زیبا و وحشتناکیه اما باید خیلی با احتیاط باهاش برخورد بشه»

من آدم مناسبی برای دوست داشتن نیستم... هیچ وقت بدون آسیب رسوندن، کسی رو دوست نداشتم.

هیچ وقت جواب کاملی در این دنیای بهم ریخته و احساسی وجود نداره. کمال، دور از دسترس انسان قرار داره، دور از دسترس جادو. در هر لحظه درخشان یک شادمانی، قطره‌ای زهر وجود دارد: این دانش که درد دوباره خواهد آمد. با کسانی که دوستشان داری، صادق باش و دردت را نشان بده. رنج هم مثل نفس کشیدن برای انسانه.

«حقیقت مطلب زیبا و وحشتناکیه اما باید خیلی با احتیاط باهاش برخورد بشه»

کتاب ها او را به درون خود می‌کشند، او قدرتش را از دست داده است. ترسناک است.

تو به پدر و مادر یا یه دوست نیاز داری و اگه یاد گرفته باشی که از اونها متنفر باشی و هیچ دوستی هم نداشته باشی... اون وقت خیلی تنها خواهی بود؛ و تنها بودن خیلی سخته. من تنها بودم؛ و این منو به جای خیلی تاریکی کشوند. برای مدتی خیلی طولانی.

تنها چیزی که من همیشه می‌خواستم انجام بدم، رفتن به هاگوارتز، داشتن یه رفیق و بیدار شدن تو یه ماجراجویی با اون بوده. درست مثل هری پاتر؛ و من پسرشو دارم. چقدر میتونه از خوش شانسی محض باشه؟ آلبوس: اما من اصلاً شبیه پدرم نیستم.

چشمان من و چگونه ورای آنها را ببینیم

بعضی وقت‌ها قیمت رو باید پرداخت کرد.

عشق ما رو کور می‌کنه

من آدم مناسبی برای دوست داشتن نیستم... هیچ وقت بدون آسیب رسوندن، کسی رو دوست نداشتم.

ما هردومون سعی کردیم به پسرامون چیزایی بدیم، ‌که اونها نمی‌خواستن. چیزایی که خودمون احتیاج داشتیم. ما اونقدر درگیر از سر نوشتن گذشته‌هامون بودیم که الان اونها رو نابود کردیم.

ما انتخاب نمی‌کنیم که با کی فامیل باشیم.

زندگی کردن با افرادی که تو گذشته گیر کردن، سخته. این طور نیست؟

هری: تو آرزوی مرگ منو داری؟ آلبوس: نه! فقط آرزو می‌کنم تو پدرم نبودی.

جینی: زخمت درد میکنه؟ هری: نه. نه. من خوبم. حالا، اونو خاموش کن و بذار یه کمی بخوابیم. جینی: هری. چند سال شده که زخمت درد نمی‌کنه؟ (هری به سمت جینی می‌چرخد. چهره‌اش همه چیز را بیان می‌کند.) هری: بیست و دوسال.

تو پسرت را دوباره پیدا خواهی کرد هری پاتر؛ اما بعد ممکنه برای همیشه از دستش بدی.

هاگوارتز وقتی مناسبش نباشی میتونه جای ناخوشایندی باشه.

در هر لحظه درخشان یک شادمانی، قطره‌ای زهر وجود دارد: این دانش که درد دوباره خواهد آمد. با کسانی که دوستشان داری، صادق باش و دردت را نشان بده. رنج هم مثل نفس کشیدن برای انسانه.

دامبلدور: هری، اونایی که ما دوستشون داریم، واقعاً ما رو ترک نمی‌کنن. چیزهایی هست که مرگ نمی‌تونه لمسشون کنه.

تو بزرگترین اسپویل‌کننده جهان هستی که هنوز به واقعیت تبدیل نشده...

بنا به گفته دامبلدور شانس، تنها چیزیه که نیاز داریم.

مردم فکر می‌کنن هرچیزی که ممکنه درباره تو باشه رو می‌دونن، اما بهترین ذره وجودی تو... که همیشه هم بوده... در روش‌های بی سرو صدا قهرمان بودنته.

این چیزیه که اونا توش خیلی خوبن آلبوس، گرفتار کردن بیگناه‌ها در دامشون.

هری: ‌ «حقیقت مطلب زیبا و وحشتناکیه اما باید خیلی با احتیاط باهاش برخورد بشه»

انگار که ماها همه داشتیم امتحان می‌شدیم و همه مون هم، توش رد شدیم. آلبوس: اما اوضاع رو عوض کردی. تو این شانسو داشتی و زمان رو برگردوندی. خودتو برگردوندی. اسکورپیوس: فقط به خاطر این که می‌دونستم باید چی باشم. (آلبوس این را درک می‌کند.)

جینی: آلبوس متفاوته، این خوب نیست؟ میدونی، اون متوجه میشه تو کی اون نقاب هری پاترت رو جلو می‌کشی. فقط میخواد توی واقعیت رو ببینه.

همه درباره کارهای شجاعانه‌ای که پدرم انجام میده حرف میزنن؛ اما اون هم یه سری‌اشتباهات انجام داده. در حقیقت، یه سری‌اشتباهات خیلی بزرگ.

هیچ وقت هیچ وقت هم نشده اجازه بدم قبل از رسیدن به مقصد کسی از این قطار پیاده بشه. بعضی‌ها تلاششون رو کردن. سیریوس بلک و رفقای صمیمیش، فرد و جرج ویزلی. همه‌شون شکست خوردن. چون این قطار، دوست نداره مردم ازش پیاده بشن...

الان سال‌هاست، دنیای جادوگری در صلح و آرامش زندگی می‌کنه. بیست و دوسال از زمانی که ولدمورت را در نبرد هاگوارتز شکست دادیم می‌گذره و من با خوشحالی اعلام می‌کنم نسل جدیدی به وجود آمده که خیلی کم درباره مشکلات میدونه.