بریده‌هایی از کتاب آژاکس، هلندی ها و جنگ جهانی دوم

هلندی‌ها نمی‌خواستند صرفاً به‌خاطر نسل‌کشی‌ای که داشت اتفاق می‌افتاد دست از انجام این ورزش بکشند. تازه علاوه‌براینها، خارج از آمستردام تعداد اندکی از مردم متوجه اتفاقاتی که می‌افتاد بودند؛ وگرنه بیشترشان حتی درکی از شرایط یهودیان نداشتند، مثلاً یکی از یهودیانی که به‌دنبال مخفیگاهی در حومهٔ شهر می‌گشت، متوجه شد ابتدا باید به مردم توضیح دهد که یهودی‌ها در اصل چه‌کسانی‌اند و بعدش تازه به آنها توضیح دهد که آلمانی‌ها در حال آزار تک‌تک یهودی‌ها هستند.

در دست خدایان، مانند مگس در چنگ پسران خردسال بازیگوشیم که ما را به خاطر تفریح خود میکشند.»

هاینریش هاینه شاعر آلمانی باید جایی گفته باشد (هرچند هیچ‌کس منبع این جمله را پیدا نکرده است): «اگر دنیا به پایان برسد، می‌خواهم به هلند بروم؛ چون هر اتفاقی در آنجا بیست سال بعد به وقوع می‌پیوندد.»

«همیشه این‌جوری بوده. همهٔ کشورها افسانه‌هایی دربارهٔ خوب‌بودن دارند؛ اما بعد، کاشف به عمل می‌آید که همه‌اش دروغ بوده است؛ برای همین الان هم از حرف‌هایت شوکه نشدم.»

اصلی‌ترین تهاجم زبانی در ورزش تنیس اتفاق افتاد؛ طوری که شمارش امتیازهای بازی به زبان انگلیسی ممنوع شد. در یکی از مسابقات تنیس در سال ۱۹۴۱ تماشاگران هانس فان اسوول را به‌خاطر تکرار امتیازش به زبان انگلیسی، درحالی‌که داور پیش از او آن را به زبان هلندی اعلام کرده بود، تشویق کردند. داور به تماشاگران هشدار داد دست از تشویق بردارند.

شرم‌آور است که باشگاهی مانند آژاکس اجازه می‌دهد چنین مهملات زننده‌ای به نام آنها روایت شود.

می‌دانید، نه‌گفتن، به زبان آلمانی چطوری بگویم، جسارت زیادی می‌طلبید.»

«اگر می‌توانستم فقط یک چیز داشته باشم... بهترین سال‌های عمرم را از من گرفتند. در سال ۱۹۳۹ بیست‌وپنج سال داشتم. متوجهی؟ از بیست‌وپنج‌سالگی تا سی‌سالگی‌ام نتوانستم برای فرانسه بازی کنم. آنها بهترین پنج سال زندگی‌ام را دزدیدند.»